her gün başka bir gece
biter beklemeler ansızın
şaşırır kalır takvim yaprakları
boşunadır güzel havaları beklemek
rüzgarın sesi de yabancı kalır artık
hissettiğin duygulara
yalnızlıkta insanın içi konuşur,
duvarlar bile sır tutamaz o zaman,
düşünceler kapıyı çalar,
gece, yatağın ucuna oturup
eski hatıraları fısıldar kulağına.
her söz yerini bulmaz,
her sevende sevdiğine kavuşmaz.
kimi ömrünü bir isme adar,
kimi kendi adını bile
bir yabancı gibi taşır.
bak kardeşim.
sen şimdi çıkmışsın,
her yere fiber getirdik diye
göğsünü gere gere anlatıyorsun ya
ben de buradan sana bakıyorum,
yokluğuna alıştım,
diyorum ya,
yalanın en sade hali bu işte.
insan neye alışır bilir misin?
sigaraya, yalnızlığa,
bu günlerde hiç kimseyim agop,
bir gölge kadar var, bir nefes kadar yok.
adımı çağırsalar dönüp bakmam,
zira ismim de yorgun artık, ben de yorgun.
çok söz işittim vaktiyle,
bazı insanlar
bir şehrin ortasından geçer gibi geçer hayatımızdan.
tramvay sesi kalır ardından,
bir de camlara vurup kaybolan yağmur.
sen öyle değildin.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!