gidince unutulacağını sanıyordun ya,
yanılıyorsun.
öyle kolay mı sanıyorsun insanın içinden çıkıp gitmek?
bir valizi toplar gibi
anılarını katlayıp kaldırmak?
ben bu yolu yalnız yürümeye
ezelden alışkınım
ayak izlerim kendime bile yabancı,
omuzlarım rüzgarsızlığa dayanıklı.
Ama rüzgar öyle esti ki bir an,
agop...
bazı insanlar gider.
kapıyı kapatır çıkar hayatından.
bazıları kalır.
ama senin gibi olanlar var bir de,
gitse bile insanın içinden çıkamaz.
yanlış yazılmış kaderimin yaşayanıydım ben,
sanki bir katibin dalgın kaleminden düşmüş
yarım bir cümle gibi.
satırların arasına sıkışmış bir ömür.
ne başı tam okunur
seni çok sevdim
ama kader bizi doğru zamanda
bir araya getirmedi.
bir takvim yaprağının kenarında
adın yazılıydı belki,
bir ateşe attın beni,
öyle kibritle falan değil
bildiğin yangın yerine.
üstüm başım tutuştu da
ben hala sana üşüyorum dedim,
anla diye,
gönlüm sana düşer yar
gözüm yaşa , özlem ayrılağa
çaresizlik hep beni
beni mi bulur yar ?
aşk kime düşer yar
taş taşıdım yüreğimde, dağ sandılar,
kimse bilmez içimdeki enkazı.
bir seni sevdim, bin kez yandım,
külümle örttüm bütün niyazı.
sabahlar bana haramdır artık,
biz böyle yaşayacağız agop.
bir elimizde yara,
bir elimizde güneş.
gecenin en karanlık yerinden geçip
kapat gözlerini, görme
değmeyecekse bir ömre
bir anlık heves içinse bakışların,
yıllarımı koymam önüne.
beni görmüyorsa gözlerin,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!