dışarıdan güler yüzlü görünsem de,
içimde bambaşka duygular var.
bir yanım bahar kokar,
bir yanım sonbaharın solgun yapraklarıyla dolu.
sokaklarda yürürken
senin gülüşün kalbimde öyle güzel
bir iz bırakıyor ki,
sanki karanlık geceler
adını fısıldayan yıldızlarla aydınlanıyor.
bir an bakışların değse içime,
bütün suskunluklar konuşmaya başlıyor.
güneş varken ışığı aramak saçmalıktır,
dedim kendi kendime,
çünkü gözlerim açıkken
karanlığa alışmıştım çoktan.
elimde kandiller,
göğsümde eski korkular,
günün sonu var,
gökyüzü yavaşça çekilir penceremden,
bir sessizlik iner şehrin omuzlarına,
sokak lambaları birer birer yanar,
ve ben, yine aynı yerde,
bir başka hikâyenin eşiğinde dururum.
gürültü düşünceyi öldürür
bunu kimse duymadı
çünkü herkes bağırıyordu.
sokaklar konuşuyordu ama kimse dinlemiyordu,
kelimeler üst üste yığılıyordu
gururun uğruna
bir yarını daha eksilttin kendinden,
oysa yarın dediğin
iki yüreğin aynı cesarette buluşmasıydı.
sen sustun,
gururun uğruna
yarınını ateşe verdin.
bir avuç sessizliğe değiştin
yıllarca kurduğun düşleri.
sonra dönüp kader dedin,
güzel şeyler çabuk biter derler ya
ben ona hiç inanmadım başta
çünkü sen vardın,
çünkü gözlerin uzun uzun bakardı bana
ve dünya dediğin şey
bir kahve fincanının buğusunda bile uzayıp giderdi.
günün sonu var, akşam iner yavaş,
gölgesi uzar sustuğum her telaş.
bir pencere kapanır içimde sessiz,
adını anmam, yokluğunla savaş.
belki başka şehirde yaşanır zaman,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!