İstanbul Da Bir Eksik Şiiri - Mustafa Alp

ne çok aradım seni şu istanbul’da,
bir martının kanadına sordum adını,
galata’nın gölgesine bıraktım içimi,
rüzgar aldı, deniz sakladı,
ama sen hiç gelmedin.

ne kadar umutsuzluğa düştüm,
bilsen.
geceleri sigaramla konuşacak kadar yalnız,
sabahları güneşi suçlayacak kadar kırgındım.
bir şehir düşün
her köşesi sana çıkıyor
ama sen hiçbirinde yoksun.

istanbul dediğin kalabalık ya hani,
yalan.
insan en çok kalabalıkta kaybolurmuş meğer.
ben seni ararken
kendimi kaybettim,
kendimi ararken
bir daha sana çıktım.

yazılan kaderimin başındayken daha.
bir eksiklik vardı içimde,
adı konmamış bir sızı,
sanki sen doğmadan önce
ben yarım yazılmışım bu hayata.

kaldırdım başımı gökyüzüne,
bu kadar mı? dedim,
bu kadar mı yarım kalır insan?
cevap vermedi kimse,
zaten bu şehirde
en çok sorular susar.

bir akşamüstü,
bostancı' da bir banka oturdum,
giden vapurları izledim uzun uzun,
her gidenin ardından içimden bir şey koptu,
her gelişte
sen varsın sandım,
yoktun.

sonra anladım,
sen bir insan değildin belki de,
bir ihtimaldin,
bir keşke'ydin,
bir belki bir gün'ün içinde saklanan
en güzel yalandın.

ama yine de.
sevdim seni.
olmamış halini,
gelmemiş halini,
hatta hiç var olmamış ihtimalini bile.

çünkü bazı insanlar
gelmez.
ama hayatının en derin yerinde
kalır.

ve ben hala bu şehirde
yürürken sokak sokak,
kendime rastlıyorum bazen,
kırık, eksik, yarım.
ama hala seni arayan.

ne çok aradım seni şu istanbul’da,
belki de en çok
kendimde bulamadım seni.