senin için değil artık,
kendim için gidiyorum.
ama sen sanacaksın ki
bir aşkın son durağıyım ben.
oysa ben,
kitimi aldım bugün
öyle alkışlı bir sabah değildi
güneş bile temkinli doğdu
ama içimde
yavaş yanan bir devam et vardı
kendimi yok sayacak kadar,
varlığının müptelası oldum.
öyle ki sevgili,
adını anarken dilim değil,
ömrüm sürçüyordu.
bir ömür geçti de gönlüm dolmadı,
her gülen yüz bana dost olmadı.
içimde kopanı kimse sormadı,
kendimi anlatmak zormuş be agop.
yollar yürüdüm ben gece boyunca,
ağlamak,
bir çocuğun göğsünde sakladığı
ilk yağmurdur.
ben o yağmuru içimde taşıdım,
kimse ıslanmasın diye sustum.
gözlerim, bir yağmurun içinde kendini kaybetti
bu gece
hangi bulutun emaneti olduğunu
unuttu damlalar
ve ben, hangi acının sahibi olduğumu.
giden kişi kayıp değil,
yanlış yere bırakılmış bir yük sadece.
adını sevgi sandığın o ağırlık,
omuzlarına çökmüş,
nefesini daraltmış bir alışkanlıktı.
ben beklerim.
çünkü bazı insanlar gelmez,
olur.
bir çayın buharı gibi,
yavaş yavaş karışır hayata yoklukları.
bil ki sevgilim,
ayrılık dediğin şey
öyle filmlerdeki gibi
iki damla gözyaşıyla olmuyor.
bir bavul kapanıyor mesela.
kendini anlatma.
ispat etme.
hakikat bağırmaz
varlığı yeter.
en güzel hâlin,
kendin olduğun andır.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!