Kaderle Yandım Şiiri - Mustafa Alp

meyhane gibi gece çöktü yine üstüme,
bir yanda kader,
bir yanda içimde susmayan o eski yangın.

rüzgar esti sevgilim,
hem de öyle böyle değil,
dağları yerinden oynatacak kadar sert,
insanın içindeki çocukluğu öldürecek kadar hoyrat esti.
ama anlamadılar.
benim içimdeki ateş
odunla yanmıyordu ki sönsün.

bu yangın,
bir çift göze bakıp da
ömür boyu kendine dönemeyenlerin yangınıydı.

savruldum sonra.
meyhanelere düştüm,
gecelerin kirli yüzüne yaslandım.
bir elimde kadeh,
bir elimde suskunluk.
insan bazen konuşursa dağılır diye
dilini rakıya gömermiş meğer.

sordular bana,
nedir seni böyle harap eden?

güldüm.
çünkü insanı en çok
kimseye anlatamadığı şey çürütür.

ben bir kadını değil yalnız,
kendimde kalan son huzuru kaybettim.
o yüzden hangi sokağa çıksam
biraz eksik dönüyorum eve.

rüzgar esse de
ateşi söndürmez bende.
çünkü benim içimdeki kor
cehennemin değil,
hasretin ateşi.

yansa da benim artık,
savursa da benim.
insan kendi acısına bile alışıyor be sevgilim.
bir süre sonra yara kapanmıyor da
insan yarayla yaşamayı öğreniyor.

bak şimdi şu gökyüzüne.
Allah şahidim olsun,
şu yıldızlar kadar yalnızım.
ve herkes uyurken
ben hala içimdeki harabeyi dinliyorum.

bir ney sesi geçiyor geceden.
ince. kırık. kederli.
sanki bütün dertli kulların ahı
kamıştan çıkıp göğe yükseliyor.

işte ben de öyleyim.
dışı susmuş bir adamım belki
ama içimde
paramparça bir feryat dolaşıyor.

kimse tekrardan yakamaz beni artık.
çünkü ben
bir kere gerçekten yandım.
öyle kibritle değil ha.
kaderle yandım ben.

ve kader dediğin şey
bazı adamlara ana rahminde yazılır.
ne kadar kaçarsan kaç,
dönüp dolaşıp alnındaki yazıya çarparsın.

ömür de benim artık,
bu yük de.
gece benim,
keder benim,
masadaki son kadeh bile benim.

bir ben kaldım kendime,
bir de içimde sönmeyen şu yangın.

şimdi herkes kendi mutluluğuna yürüsün.
ben biraz daha burada kalacağım.
bir sigara dumanının içinde
Allah’a kırgın,
kaderine alışmış,
sevdasına hala sadık bir adam gibi.

ve kim bilir.
belki de insanın en büyük günahı
unutamamak değildir,
unutmaya gönlünün razı gelmemesidir.

✍️