Kaçışın Adı Yok Şiiri - Mustafa Alp

bir şehirden kaçış mı bu, söyle
yoksa içinden çıkamadığın bir sevdanın
kendi kendine kurduğu tuzak mı?

sokaklar susuyor bazen, bilirsin
insanın içi konuşurken dışarısı susar
ve en kalabalık caddede bile
yalnızlığın yankısı dolaşır durur.

bir bavul hazırlarsın usulca
içine ne koysan eksik kalır
çünkü ne anılar sığar fermuara
ne de birinin gözleri katlanır
gömleklerin arasına.

gitmek kolaydır dersin kendine
herkes gider bir gün
ama kimse söylemez
asıl kalanın ne kadar ağır olduğunu.

belki şehirden kaçıyorsundur
ama o şehir dediğin
bir çift gözse eğer
nereye gidersen git
aynı sokakta dolaşırsın.

çay soğur, akşam iner
bir şarkı çalar uzaktan
ve tam unuttum dediğin yerde
adın düşer aklıma, usulca.

insan bazen kaçmaz aslında
sadece yer değiştirir acısını
ama kalp dediğin
harita bilmez
hep aynı yere çıkar.

şimdi sor bana yine
kaçış mı bu, yoksa sevda mı diye
ben sana dürüst olayım.

ne şehirden kurtulabildim
ne de senden...