Kader Dediğin Şey Şiiri - Mustafa Alp

belki benim bu çırpınışlarımı
hiçbir vakit bilmeyeceksin.
bir adamın gece yarıları
kendi göğsüne çöken taşla
nasıl nefes almaya çalıştığını
duymayacaksın.

sen sanacaksın ki hayat
her sabah yeniden başlıyor.
perdeyi açacaksın,
güneş vuracak yüzüne.
bir çay koyacaksın belki,
bir şarkı açacaksın usuldan.
ve dünya,
senin hiçbir acından habersizmiş gibi
aynı telaşla dönmeye devam edecek.

ben ise başka bir köşede
ömrümü kemiren sessizliğe
rakı dolduracağım.

çünkü bazı acılar vardır.
ne doktora anlatılır,
ne dosta…
insan yalnızca geceye içer onları.

güneş doğacak.
sonra batacak.
kaldırımlar yine insan dolacak,
vapurlar yine düdük çalacak istanbul’da.
bir çocuk simit isteyecek babasından,
bir kadın cam kenarında dalıp gidecek.
ve ben o kalabalığın içinde
sana yetişememiş bir ömür gibi
tek başıma yürüyeceğim.

işte insanın canını en çok
buna yanıyor be sevgilim
senin felaketin olurken
hayatın hiçbir yerinden çatırdamaması.

sen kader diyeceksin.
insan en kolay
Allah’ın yazdığına sığınıyor çünkü.
kader. deyince
sanki bütün günahlar affoluyor,
bütün yaralar kapanıyor sanılıyor.

oysa kader dediğin şey bazen
tam vaktinde gelen
yanlış bir bakıştır.

bazen bir insanın,
ömrünün en doğru yerine düşüp
orada kalmamasıdır.
ben seni sevdim diye
göğe sövmedim hiç.
ama geceleri,
şu kahpe dünyanın düzenine
iki duble küfür ettim.

çünkü bazı insanlar
sevilmeyi değil,
alışılmayı biliyor yalnızca.

bilmezsin.
bazı adamlar sessiz ölür.
tabutu omuzlarda değil,
içlerinde taşınır onların.
bir sevgilinin umursamazlığına gömülürler de
kimse fark etmez.

şimdi hangi meyhaneye otursam
masanın karşısında sen varsın.
rakının beyazında yüzün,
sigaranın dumanında sesin.
bir ney çalıyor uzakta.
sanki bütün istanbul
içimde yıkılmış da
enkazını ben taşıyorum.

ve anlıyorum ki insan
en çok kavuşamadığı yere ait oluyor.

bir gün olur da
gecenin bir vakti
durduk yere kalbin sıkışırsa,
pencereye çıkıp sebepsizce
göğe bakarsan.
işte o zaman beni hatırla.

belki rüzgar saçlarını dağıtır,
belki içini tarif edemediğin
bir hüzün kaplar.
sen yine kader dersin.

ama kader dediğin şey,
bazı geceler
bir adamın seni unutamamak için
sabaha kadar uyumamasıdır.

ve inan bana sevgilim.
insan sevdiğine kavuşamayınca değil,
onu içinde gömüp de
hala yaşamaya devam edince yaşlanıyor.

✍️