Kalbimin Dik Başı Şiiri - Mustafa Alp

ben laftan anlamam sevgilim.
öyle uzun nasihatlerden,
akıllı cümlelerden,
insanı insandan uzaklaştıran o soğuk doğrulardan hiç hoşlanmadım.

ben hep kalbimin suç ortağı oldum.

herkes
unut dedi mesela.
ben inadına seni hatırladım.
çünkü bazı insanlar
gidince eksilmez sadece,
içinde koca bir ömür yarım kalır.

senin sesin vardı bir zamanlar.
geceyi bile susturan.
bir alo deyişin yeterdi
bütün yalnızlığımı pencereye bırakmaya.

şimdi düşün.
bir insanın yokluğu
nasıl bu kadar kalabalık olabilir?

ben seni öyle sevdim ki.
adını içimden geçirince bile
kalbim yer değiştirdi sanki.
göğsüm daraldı,
nefesim boğazıma düğümlendi.
sanki içimde
kor ateşte yürüyen bir adam vardı.

ve o adam
her şeye rağmen
yine sana geliyordu.

çünkü aşk dediğin şey
biraz felakettir sevgilim.
insan en çok sevdiği yerde yanar.
en derin yarayı
en güvendiği göz bırakır.

ama işin garibi ne biliyor musun?
insan yine de
o yarayı özler.

ben özledim.

sesini.
saçının rüzgarını.
gözlerinin içindeki o dalgın akşamı.
bir çayı iki kişi içmenin huzurunu.

şimdi herkes başka bir hayat anlatıyor bana.
yeni insanlar,
yeni yollar,
unutmak için yeni bahaneler.

ama bilmezler.
bazı insanlar unutulmaz.
çünkü onlar kalbe değil,
ruha yazılır.

ben hala
senin adını duyunca toparlanamayan adamım.
hala geceleri
bir şarkının ortasında sana düşüyorum.
ve hala
bu yaşıma rağmen
kalbimin senden başka kimseye böyle çarpmadığına şaşırıyorum.

dedim ya.
ben laftan sözden anlamam hiç.

ben sadece
sesini duyunca değişen nefesime,
ellerini düşününce titreyen kalbime,
ve seni kaybettiğim halde
senden vazgeçemeyen içimdeki adama inanırım.

çünkü bazı aşklar bitmez sevgilim.
sadece insanın içinde
sessiz yaşamaya devam eder…

✍️