Başı Dik Dağların Kızı Şiiri - Güven Tekin

​Yere göğe sığmaz benim avazım,
Asla kula minnet etmez niyazım.
Böyle yazılmışsa varsın kaderim,
Ben babamın başı dik, has kızıyım.

​Ondan öğrendim ben dik yürümeyi,
Haksızlığın karşısında durmayı.
Tek bir Allah’a eğilen o başı,
Bir faniye eğip de küçülmemeyi.

​Korku nedir bilmez benim yüreğim,
Yıkılsa da dünya, sarsılmaz evim.
Zalimlere karşı bükülmez bileğim,
Ben o şerefli ismin öz kızıyım.

​Kaybedeceğimi bilsem de yolda,
Gözüm kalmaz asla sağda ya solda.
Son nefesi verip düşsem de darda,
Asla savaşmaktan korkan değilim.

​Sanmasınlar beni öyle hevesli,
Yürek yiyip çıkmadım ben bu yola.
Benim her kavgamın derindir aslı,
Gerek yok öyle boş, sahte akla.

​Feleğin çemberi dar geldi bana,
Sınandım ateşle, döndüm kor kana.
Her çile bir mühür vurdu ruhuma,
Geçtim o çemberden, piştim de geldim.

​Fırtına kopsa da sığınmam kula,
Rızkımı veren O, bakmam sağa sola.
Babama sözüm var, çıktım bir yola,
Yalana, yanlışa boyun eğmedim.

​Varsın kayıp desin arkamdan herkes,
Doğruyu söylerken kesilmez nefes.
Bana dar gelse de şu fani kafes,
Ruhumu satacak kuldan değilim.

​Soyumdan mirastır bu asil damar,
Haksıza tokat olur, zalime şamar.
Gözümde ne şöhret var ne de kumar,
Ben babamın namuslu, pak kızıyım.

​Alnım açık benim, başım hep yukarı,
Eritirim sabırla dağdaki karı.
Dünyayı verseler satmam vakarı,
Allah'tan başkasına baş eğmedim, eğmem!