(Bir geçişin şiiri)
1.
mart ayı gelir kapıyı çalmaz,
rüzgarın avucunda gizli bir anahtarla
yavaşça çevirir mevsimlerin kilidini.
bu zamanda
mutlu birini görmek
göz yanılması gibi.
gerçek olamayacak kadar temiz,
fazla yerli durmuyor bu hayata.
gündüz
başka bir yüzle dolaşırlar sokaklarda.
gömlekleri ütülü,
sözleri temiz görünür uzaktan.
ama yakından bakarsan
insanın özünde
aynı anda iki çağrı çınlar
biri göğe açılan bir suskunluk,
öteki ateşe eğilen bir iştah.
aynı kalpte
Mutluluk;
Maviye bakmak gibiydi,
Hatta mavi olmak,
Ve hatta mavinin her tonu
Olabilmek de gizliydi;
Onun gibi özgür, onun gibi sonsuz
mavi boncuğu herkese dağıtanın,
hiç kimseye verecek gözü kalmaz.
gülüşünü pazara çıkaran insanın,
sevgisi de tartıyla satılır.
mendilim kurumaz benim
gözümden önce yüreğimden
dökülür kuytu köşelerde
o yüzden sen endişelenme
geceye saklarım
yüreğimde ki yalnızlığı
yüzüme vuran yağmurun
ilk damlasını sen tanıdın,
mendilim.
ben, insanların gözlerinin içine bakıp
iyiyim. dedim.
merak bilinmeyeni ortaya çıkaran çabadır,
karanlıkta uzatılan bir el gibi
dokunur sessizliğin yüzüne.
cevap değil önce,
bir sızı bırakır insanda.
insanı yerinde durdurmayan
adını gecelerden başka kimsenin bilmediği sevgili,
bir ömrün içinde sessizce büyüyen eksiklik,
kalbimin en tenha köşesinde yıllardır ışığı sönmeyen oda.
merhaba.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!