Bir Sen Kaldın Şiiri - Mustafa Alp

işte.
yüzümdeki kırışıklarda saklı hikayeler,
her biri ayrı bir gece,
ayrı bir suskunluk,
ayrı bir anlatamam.

bir sen kaldın,
herkes giderken arkamdan
toz bile kaldırmadan,
herkes kendine bir bahane bulurken
ben sana sığındım.

bak.
bu şehir var ya,
insanı önce kalabalığa alıştırır,
sonra ortasında yapayalnız bırakır.
sokaklar konuşur,
duvarlar bilir de
insan dediğin susar çoğu zaman.

ben de sustum işte.
sana sakladım en çok konuşan halimi.

yüzümdeki kırışıklar,
öyle yaşlılıktan falan değil ha,
yanlış anlaşılmasın.
her biri bir kalsaydın'ın izi,
her biri yarım kalmış bir vedanın
cebimde unutulmuş kırıntısı.

yaşanmışlık dediğin şey,
öyle ballandıra ballandıra anlatılacak
bir hikaye değil aslında.
biraz isyandır,
biraz özlemdir,
biraz da hadi be diye
geceye atılmış bir iç çekiştir.

benimkiler de öyle işte.
ne tam unutabildim
ne adam akıllı hatırlayabildim.

ama.
bir tek sen.

herkesten sakladığım gülüşlerimde
hep sen vardın.
hani insan bazen sebepsiz güler ya,
işte o sebepsizliğin tam ortasında
senin adın yazılıydı.

kimse anlamadı.
zaten kimse anlamasın istedim.

çünkü sevda dediğin şey
öyle ortalık malı değil.
biraz ayıp,
biraz günah,
biraz da inadına yaşanan
tatlı bir bela.

ben seni öyle sevdim.
ne usulüne göre,
ne kitabına uygun.
bildim ki kurallarla sevilmiyorsun sen,
bildim ki hesapla kitaptan
hiç geçmez bu iş.

o yüzden.
bazen gecenin bir yarısı
sigaramı yakıp
dumana seni kattım,
bazen bir şarkının en olmadık yerinde
adını içimden geçirdim.

bir tek sen kaldın işte.
ne gidenler kadar uzak,
ne kalanlar kadar yakın.

garip bir yerdesin.
kalbimin tam ortasında
ama hayatımın dışında.

insan alışıyor mu buna?
heh.
alışıyor gibi yapıyor.

sabah kalkıyorsun,
çayı demliyorsun,
hayata karışıyorsun falan.
ama içinin bir köşesi
hep sana mesai yapıyor.

mesai de ne mesai.
fazla mesai,
üstelik ücretsiz.

bir sen kaldın.
ve ben.

ben dediğim de
çok matah bir şey değil aslında,
biraz kırık,
biraz yorgun,
ama hala sana doğru
yürümeye meyilli.

şimdi sorarsan bana,
değer mi? diye.

değer be.
her şeye rağmen değer.
çünkü bazı insanlar
gidince bitmez,
kalınca da tamamlanmaz.

sen öyle bir şeysin işte.
yarım bırakılmış
ama atılamamış bir cümle gibi.

ve ben.
o cümlenin sonuna
bir nokta koyamayan adamım.

bir sen kaldın.
gerisi hikaye.