Bir Yaprağın Kışı Şiiri - Mustafa Alp

güvensiz sevgi dedikleri şey,
adamın göğsüne çakılmış paslı bir çivi gibidir be agop.
ne çıkarırsın yerinden,
ne de alışırsın acısına.

bir bakarsın,
aynı sofrada oturduğun insan
sana yabancı olmuş.
gözlerinin içine bakar ama
inandığı sen değilsindir artık.
çünkü şüphe,
bir eve bir kere girdiyse
önce huzuru boğar,
sonra sevgiyi susturur.

ben bilirim.
insan en çok
kendini anlatamadığı yerde yorulur.
bir neden geç kaldın? sorusu değildir bazen mesele,
mesele,
sana baştan suçlu muamelesi yapılmasıdır.

işte o vakit anlar insan,
sevgi dediğin şey
sürekli hesap soruyorsa
adı aşk değil, nöbettir.

ey gönül.
sen yine de kirlenme.
her önüne gelene yüreğini serip
sonra da insanlık öldü diye meyhanelerde ağlama.
bazı insanlar
çiçeği koklamak için değil,
koparmak için yaklaşır çünkü.

ve sen.
birinin hayatına gireceksen
kuruyan yaprağın kışı olma.
zaten hayat yoruyor insanı.
bir de sevdiği tarafından üşütülmesin kimse.

dalında kalan son umudu ol mesela.
tam herkes gitmişken
ben buradayım diyen sesi ol.
insan bazen
bir tek güven yüzünden
yeniden yaşamak ister.

bak agop,
sadakat öyle büyük laflarla olmaz.
bir insanın kalbini merakta bırakmıyorsan,
yokluğunda bile ona huzur veriyorsan,
işte sevgisin sen.

gerisi laf.
gerisi rakı masasında anlatılan
yarım hikayeler.

bana sorulsaydı eğer derdim ki belki,
insan sevdiğine kuşkuyla bakıyorsa
ya aşkı eksiktir
ya da kendi karanlığı fazla.

biz yine de
kararmayalım be gönül.
bir yaprak düşüyorsa
üstüne basan değil,
onu avucuna alan olalım…

✍️