Keşke Demeden Şiiri - Mustafa Alp

keşke...demeden
şu an dizinin dibinde,
güneşi geceye kavuşturmak isterdim.

ne senden ömür isterdim,
ne de masallara yaraşır bir mutluluk.
bir akşam yeterdi bana,
sessizliğin omzuma yaslansın,
rüzgar saçlarını okşarken
ben, dünyanın bütün gürültüsünü unutsaydım.

ey hayat.

ne ustasın eksiltmenin.
kiminin sofrasına ekmek koydun,
tuzunu unuttun.
kiminin yüreğine aşk düşürdün,
vuslatını esirgedin.
bana ise beklemeyi verdin,
elleri boş,
gözleri dolu
eski bir yolcu gibi.

ne meyhaneler gördüm gecelerin koynunda,
ne sabah ezanına karışan gözyaşları.

anladım ki,
insan aynı insandır.
kadeh de yetmez onu tamamlamaya,
secde de.
çünkü insanın eksik bıraktığını
yalnız merhamet tamamlar.

ben seni beklerken
takvimlerin yaprakları değil,
duvarların rengi eskidi.

saatler yoruldu
aynı dakikayı dönüp dolaşmaktan.

bir tek kalbim usanmadı,
inatçı bir çocuk gibi
her sabah adını güneşe yazdı,
her akşam sessizce sildi.

ey gönül.

nedir bu direncin?
gidenin ardından yollar mı biter?
yoksa kalan,
kendi gölgesini de yitirir de
ayna bile onu tanımaz mı?

bir vakitler
gökyüzü senin gülüşündü.

şimdi yıldızlar yerinde duruyor.
ama hiçbirinin ışığı
içimde geceden kalma karanlığı sökemiyor.

dünya dedikleri nedir?

avuçta eriyen bir kar tanesi.

tutmaya kalksan su olur,
bırakmaya kıyamasan
avuçlarını üşütür.

insan dediğin de böyledir.

bir ömür
kendinden kaçmaya çalışır.
en sonunda
kendi yüreğinin kapısına döner.

ben artık kimseye kırgın değilim.

ne zamana.
ne kadere.
ne de gidene.

çünkü öğrendim,

en derin acılar bağırmaz.

bir köşeye çekilir,
çayını sessizce soğutur,
pencereden akşamı seyreder
ve kimseye yük olmaz.

ama yine de bil.

bir gün yollar seni bana getirirse,
geçmişi konuşmayacağım.
kırık dalları saymayacağım.
sadece yanına oturacağım.
hiç konuşmadan.
sen ufka bakacaksın,
ben gözlerine.

ve ikimizin suskunluğu
güneşi geceye kavuşturacak.

işte o vakit anlayacaksın.

bazı sevgiler
kavuşmak için değil,
insanın içindeki karanlığı aydınlatmak için gelir.

bazı bekleyişler
bir insanı başkasına değil,
kendine ulaştırır.

ve ben.

ilk defa içimden
keşke'yi çıkaracağım.

yerine usulca
şükür'ü koyacağım.

çünkü en güzel şiirler
kalemden doğmaz.

bir ömrü incitmeden bekleyen,
sevdiğini eksiltmeden özleyen,
sessizliğini bile sadakat bilen
yüreklerde yazılır.

ve ben.
hala dizinin dibinde,
güneşi geceye kavuşturacak
o tek akşamı,
bir ömürlük sabırla bekliyorum...

✍️