Aynalarda Kalan Gece Şiiri - Bahtiyar Cm

Gözlerinin sokağından geçmeyeli çok oldu,
Oysa mevsim hâlâ bıraktığın çıkmaz sokakta.
Salkım söğütler gölgesini döktü içime,
Bir ben yürürüm bu kaldırımlarda, bir de yalın ayak.
Her köşe başında bekleyen o ince yalnızlık,
Bir duman gibi sarıyor eskiyen ceketimi.
Sahi, ayrılık ne zaman bu kadar kalabalık oldu?Ne zaman bağladı bu şehir, geceyi geceye?

​Çünkü herkesin gecesi aynı saatte başlıyor burada,
Saatler on ikiyi vurdu mu, kararıyor gökyüzü.
Ama herkesin karanlığı başka bir uçurum, Herkes kendi uçurumundan aşağı bırakıyor yüzünü.
Kimi bir şarkıya sığınıyor, kimi bir kadehe,
Benim payıma ise senin yokluğun düşüyor.
Bir damla yaş süzülürken kirpiğimden usulca, Odamdaki eşyalar bile halime üşüyor.

​Şimdi hangi dilde anlatmalı bu sessiz savaşı?Sana, gözyaşlarımla ıslanan o yastığı,
Nasıl ters çevirip de uyumaya çalıştığımı!
Kuru tarafına sığınıp, sırtımı döndüğüm o boşluğu,
Nasıl bir teselliyle avutacağımı kim bilebilir?Yastığın diğer yüzü serindir derler, oysa bilmezler, O serinlikte bile senin yangının gizlidir, O soğuk kumaşta bile senin kokun gezinir.

​Uyumak, teslim olmaktır derler bir bakıma,
Ben her gece uykunun eşiğinde sana yeniliyorum.
Ters çevrilmiş bir yastığın hüznü sığıyor odama,
Karanlığın en koyu yerinde adını fısıldıyorum.
Gözlerim sokağına düşmüş bir mevsimdi hani,
Şimdi o sokak yabancı, o mevsim zemheri.
Gözyaşlarımla ıslanan ömrümün bu sahnesi,
Senden kalan en dertli, en ağır emanetti.

​Geceler biter, sabahın çizgisi vurur cama,
Yastık döner, dünya döner, içimdeki sızı dönmez.
Herkes kendi karanlığında boğulur da yavaşça,
Benim yaktığım bu hasret ateşi asla sönmez.
Şimdi söyle ey yar, bu ters çevrilmiş rüyadan,
Sana uyanmadan, nasıl uyunur bu dünyada?

​Artık ne mevsimlerin hükmü var bu sokakta, ne de uykunun,
Bir yastık boyu mesafede, bir ömür kadar uzağımdasın.
Işıkları sönmüş bu kentin koynunda, sabaha karşı,
Ben yine ters çevrilmiş bir gecenin tam ortasındayım.