Ben Susarsam Şiiri - Bahtiyar Cm

Ben susarsam, rüzgârın omzuna kalır bütün o ağır kelimeler;bir kış akşamının yorgun nefesi gibi titrer koca şehir...Dudaklarım kapanır belki ama içimde öyle bir gürültü kopar ki;sen duymayasın, sen huzursuz olmayasın diye susar,ama yine her zerremle sana doğru savrulurum.

​Ben susarsam, göğsümün içinde hapsolmuş o her sözgelir, duvarlara çarpar; kendine bir çıkış bulamaz...Gitmek ister, gidemez;adının o sızısı kanar durur içimde.

​Ben susarsam, geceler bitmek bilmez artık.Sokak lambaları o sarı, o kimsesiz ışığını bırakır yollara;gölgen bile oradan geçerken bensiz üşür belki,kim bilir, belki o sessizlikte bir adımımı özlersin.

​Ben susarsam, o eski günler yeniden başlar aklımda;sana dokunduğum o her an, sanki bugünmüş gibi taze kalır.Elimi tuttuğun o kısacık hatıra var ya—hâlâ içimde sönmeyen bir ateş gibi duruyor.

​Ben susarsam, bildiğim bütün yollar yine sana çıkar;çünkü şu dilsiz suskunluk bile, kendi lisanıyla seni çağırır.Öyle yönsüz, öyle çaresiz bir haldeyim ki;nereye baksam yine senin o hayalin...

​Ben susarsam, içimdeki o boşluk birden devleşir;sanki bütün ışıklar sönmüş, bütün kapılar yüzüme kapanmış gibi.Karanlık bile anlar o anki yokluğunu,adının geçtiği her yerde bir sızı başlar.

​Ben susarsam, bil ki seni gerçekten çok özlemişimdir...Konuşmak, anlatmak, hatta haykırmak isterkengelip boğazıma dizilir o bütün kelimeler.Seni sevmenin ağır yükü çöker omuzlarıma.

​Ben susarsam, sanma ki vazgeçtim...Sadece yorgun düşmüştür içimdeki o ses.Bazen en büyük haykırış, insanın içine attığı sessizliktedir;ve ben seni tam da o dilsiz anlarda kaybederim.

​Ben susarsam, bil ki kalbim hâlâ senin adınla atıyor;ne kadar susarsam susayayım,içimdeki en gürültülü, en durmak bilmeyen şey yine sensin.

​Ve bilir misin?Ben aslında en çok, senin duyacağından korktuğum o sözler yüzünden susuyorum.Çünkü bazı vedalar, söylenince başlar;ben ise seni, susarak kaybediyorum.