İçeride Kalan Gece Şiiri - Maraşlı Osman

I.
Pencerem açık...
Rüzgarı da arkana alıp içeri gel,
Gel ki, takvimden yırtık bir yaprağı daha savur yerlere.
Oysa düşen bir kağıt parçası değil,
Sadece senden eksilen bir gün daha...
Hiç tükenmeyen, ama seni biraz daha uzağa taşıyan.
​Sessizliğin ağırlığı çökerken odama,
Çektim perdeyi... Ve bir parça karanlığı hapsettim içeri.
Gece içeride kaldı,
Sen dışarıda...

II.
Ve şimdi
O karanlığın tam ortasında,
Bir gölge gibi dolanıyor yokluğun...
Odamın dört duvar arasında,
Artık ne rüzgar yönünü bulur,
Ne de takvim yaprakları geri döner,
Varsın gece içeride,
Sen hep dışarda kal.