Adını Göğe Bıraktım Şiiri - Maraşlı Osman

Bugün yine seni özledim,
Aynadaki yansımam bile tanıdık gelmedi.
Adını sessizce, bir dua gibi göğe bıraktım,
Belki kuşlar taşır sana hasretimi,
Ya da yıldızlar fısıldar kulağına geceleri.
​Hangi rüzgâr geçerse geçsin buralardan,
Buz gibi bir ayaz da olsa, ılık bir meltem de,
Senden bir parça getirir diye bekledim.
Ne yalan söyleyeyim azizim,
Sevdan bir an bile kalbimden eksilmedi.
Aksine, yokluğunla daha da büyüdü, kök saldı.
​Sana söyleyemediklerim, içimde düğümlenenler var ya,
Dilimin ucuna gelip de yutkunduğum her şey...
Onlar her gece, sessizliğin koynunda gözlerimde çoğalıyor;
Bir nehir olup taşıyorlar, içimi ıslatıyorlar.
Ve ne garip, onca kalabalığın içinde,
Bir tek senin yokluğun,
Bana kocaman bir ömür gibi, ağır geliyor.
​Eğer bir gün, tesadüfen ya da ansızın,
Düşersem aklına ve beni hatırlarsan,
Gözlerini kapa ve gökyüzüne bak, ben oradayım.
Orada, bulutların arasında, mavinin derinliğinde...
Çünkü bu yürek, senden başka hiçbir yere,
Hiçbir göze, hiçbir söze ev olmadı.
Kapılarını sıkıca kapattım dünyaya,
Senin hayalinle dolu, sana kilitli kaldı.
​Ne zaman adını ansam dudaklarımda,
İçimde bir şeyler paramparça oluyor,
Biraz daha kırılıyor, eskiyor sanki.
Ama yine de, tüm bu kırıklıklara rağmen,
Ve bil ki, ey azizim...
Bu kalp hâlâ, ilk günkü gibi,
Yalnız ve yalnız senin için atıyor.