Agopa Gece Kalan Şeyler Şiiri - Mustafa Alp

çok üzdüler beni agop.
sen şimdi hangi yağmurun altında yürüyorsun bilmiyorum.
ben yine bir geceyi omzuma alıp geldim sana.
masalarda unutulmuş bardaklar,
kül tablasında yarım kalmış sigaralar,
ve adını söylemeye cesaret edemediğim bir kadın var.

insan en çok nereden kırılır agop?
bir sesin ansızın yabancılaşmasından mı?
yoksa hep buradayım diyen birinin
ilk giden olmasından mı?

ben yoruldum agop.
bir kalbi taşımak bazen
bir şehri sırtında taşımaya benziyor.
istanbul kadar kalabalık,
bir o kadar yalnızım şimdi.

geceyi ikiye bölüp bakıyorum kendime.
bir yanım hala ona inanıyor,
öbür yanım sabaha kadar sigara içiyor.

sen bilirsin agop.
aşk dediğin şey biraz da
insanın kendi yarasına alışmasıdır.
birini beklerken yaşlanmak mesela.
telefon sessizken bile
onu duyduğunu sanmak.
kalabalıkta herkesin yüzünde
aynı kişiyi aramak.

ben bir kadını
dünya dönsün diye sevdim.

saçlarını değil yalnız,
susarken eğdiği başını,
çay içerken dalıp gidişini,
iyiyim derken gözlerine çöken akşamı sevdim.
çünkü bazı kadınlar
gülmez agop.
içinde kırılmış bir çocuğu saklar.
ve bazı adamlar
bir ömür o çocuğu incitmemek için sever.

aşk tek hecedir demiştim sana,
ama içine bütün alfabeler sığar.
bir bakışı vardır.
insanın çocukluğunu ayağa kaldırır.
bir dokunuşu vardır.
dünyadaki bütün sürgünleri bitirir.
bir gidişi vardır agop.
işte orada bütün şiirler yetim kalır.

ben onu severken
şehir daha yavaş akıyordu.
vapurlar daha hüzünlü geçiyordu boğazdan.
martılar bile eksik uçuyordu sanki.
bir insan gidince
istanbul’un bile rengi değişiyormuş meğer.

geçenlerde aynaya baktım agop.
yüzümde biraz gece,
biraz beklemek vardı.
insan sevince değişiyor.

önce ses tonu değişiyor mesela.
sonra bakışları.
sonra kimse fark etmese de
kalbinin yürüyüşü değişiyor.
beni en çok da
gözlerimin içine bakıp yalan söyleyenler üzdü.
bir merak etme'nin içine sakladıkları vedalar vardı.
insan bazen bir kelimeyle büyüyor,
bir suskunlukla çöküyor.

şimdi geceleri
bir sandalye çekip yokluğunu oturtuyorum karşıma.
konuşuyoruz uzun uzun.
bazen sustuğu yerden öpüyorum onu,
bazen bir şarkının içine bırakıyorum.
bazen de rakıya karıştırıp içiyorum.

sen hiç
adı geçince kalbi toparlanamayan insan gördün mü agop?
ben gördüm.
aynalarda yüzünü arayanlar gördüm.
bir mesaj sesine ömrünü verenler.
bir gel kelimesi için
bütün gururunu öldürenler.

çok üzdüler beni agop.
ama biri hariç.
o hala içimde
beyaz bir gömlek gibi duruyor.
biraz buruşmuş belki,
ama tertemiz.

ve anladım ki agop,
insan herkesi unutuyor da
kendini yanında unuttuğu kişiyi unutamıyor.

şimdi sen de zaman tanı kendine.
bazı yaralar kapanmıyor çünkü.
sadece insan
acıyan yerini ezberliyor.

ben hala onun peşinden gidiyorum agop.
bir şehrin ışıkları arasından,
eski şarkıların kırık yerlerinden,
geceye bırakılmış sigara dumanlarından.

çünkü bazı insanlar zamanı yaşamaz.
zaman, onların içinde ölür.

✍️