Affet Şiiri - Mustafa Alp

affet.

sarı saçlarına yazılacak
bin yasemen kokulu bahar beklerken,
ben,
yüzündeki o çocuksu tebessümün
kapısında ömrümü unuttum.

çünkü insan,
güzele değil,
içinde kaybettiği masumiyete vurulur.

sen güldün.
ben çocukluğumu hatırladım.
bir ömür,
bir anın içine nasıl sığarmış,
ilk kez o vakit öğrendim.

herkes yüzüne baktı,
ben yüzündeki ışığın
kalbime düşen gölgesine.

herkes saçlarını rüzgara benzetti,
ben, sessizliğini akşam ezanına.

bilmezsin.

bir tebessüm vardır.
yarayı kanatmaz,
yaraya yurt olur.

insan bazen
bir çift göze değil,
bir tek gülüşün emanet ettiği huzura aşık olur.

ben sana öyle yenildim.

adını dudaklarım söylemedi hiç
çünkü bazı isimler,
ses olunca eksilir.

ben seni,
kalbimin en kuytu yerine,
kimsenin bilmediği bir duanın içine sakladım.

sonra anladım.

sevda dediğin şey
kavuşmanın sevinci değil,
vazgeçememenin ağır sessizliğidir.

giden ayak değildir.
giden umuttur.
kalan ise
bir ömür boyu
kendi gölgesiyle konuşan yürektir.

affet.

sana çiçek getiremedim.
çünkü bütün bahçeler,
sen gülünce anlamsız kaldı.

sana şiir okuyamadım.
çünkü dil,
kalbin bildiğini söyleyemeyecek kadar acizdi.

beni eksik sanma.

ben yalnızca
seni severken biraz fazla insan kaldım.
ve insan,
en çok sevdiğinin karşısında
en çok susandır.

şimdi dönüp bakıyorum da.

sarı saçlarına yazılacak
onca yasemen kokulu şiir,
belki bir gün başkalarının kalemine düşer.

ama yüzündeki o çocuksu tebessüme
yazılan bu ömür,
yalnız benimdir.

çünkü güzellik solar.
ses unutulur.
yollar kaybolur.
mevsimler değişir.

fakat insanın ruhuna dokunan
bir tek masum gülüş,
ölümden bile uzun yaşar.

ve ben.

ömrümün en güzel şiirini
ne gözlerine,
ne saçlarına,
ne de adına yazdım.

ben bütün mısralarımı,
yüzündeki o çocuksu tebessümün
Allah'a en yakın haline yazdım.

✍️