Sende Kalan Gece Şiiri - Bahtiyar Cm

Bir tren kalkarİçimin en tenha istasyonundan.

Raylarda paslanmış hatıralar.

Vagonlarda ağır bir sis.

Hangi kapıyı çalsam,

Ardında aynı hüzün.

Biraz deniz tuzu.

Biraz akşam yorgunluğu.

Biraz sen.

Şehrin ışıklarıBirer birer çekilirken,

Ben,

YüzünüKırık bir ayna gibiTaşıyorum avuçlarımda.

Her köşe başındaBir ayrılık bekliyor.

Bense,

Her adımdaSana çıkan yolu arıyorum.

Bu kadehte biriken,

Şarap değil.

Yalnızlık.

Yudum yudum içtiğim,

Kendi sessizliğim.

Ne saatlerin sesi,

Ne deSabahın ilk ışığı,

Eski biziGeri getiriyor.

Hangisi daha zor,

Beklemek mi,

Gitmek mi?

Gökyüzü kadar geniş,

Uçurum kadar derinBir boşluktayım.

Sana söyleyemediğimHer kelime,

Sonbahardan kopanBir yaprak.

Düştükçe sararıyor.

SavruldukçaSessizleşiyor hikâyemiz.

Yağmur başlıyor.

Islak kaldırımlardaAyak izlerin beliriyor.

Her damla,

Kurumuş anılarıma düşenSessiz bir sitem.

Uzak limanlardaYanıp sönen ışık,

Senin gözlerin miydi?

Yoksa,

Karanlığın bana anlattığıUzun bir masal mıydın?

Artık,

Ne mektuplar,

Ne eski şarkılarTeselli ediyor beni.

Zaman,

Sessiz bir cellat gibi,

Vuslatın ipiniUsulca kesiyor.

Belki ölüm,

Beklemekten yorulmaktır.

Belki de,

Kalabalıkların ortasında

Adını sessizceKaybetmektir.

Biliyorum.

Ne rüzgâr geri döner.

Ne deDaldan düşen yaprak.

Perdeler kapandığında,

Geriye yalnızcaDerin bir sessizlik kalır.

Varsın,

Bütün yollarSana kapansın.

Bütün şehirUykuya dalsın.

Ben,

Senin hiç bilmediğinO gizli yarada,

Sessizce yaşamaya razıyım.