Sende Yıkıldım Şiiri - Bahtiyar Cm

Yıldızlara bile sığmıyor artık özlemin,
Geceyi bölen bir bıçak gibi keskin.
Hangi göğe başımı çevirsem büyüyor yokluğun,
Avuçlarımda külün, içimde sesin.
Zaman göğsüme bir duvar ördü gittiğin günden,
Bir adım atsam geçmiş, dursam içimde kıyamet.
Adının değdiği her yer sızlıyor hâlâ,
Bu sensizlik yaşamak değil, usulca cinayet.
Sustukça büyüyen bir çığlık bu,
Gittiğin günün izi sinmiş duvarlarıma.
Sensiz geçen her ana rest çekip,
Bir gülüşünün hatırına adarım kalan ömrümü.
Karanlık çöktüğünde odanın ortasına,
Sesinin gölgesi düşüyor kimsesizliğime.
Kaç mevsim devirdim şu avuç içi kadar yoklukta,
Ne bahar uğradı içime, ne kış dindirdi bekleyişimi.
Gözlerim kapansa da sen düşüyorsun payıma,
Şehir uyuyor, ben seninle uyanık kalıyorum.
Yollara bakıp içimde yollar eskiterken,
Her nefeste adını yeniden öğreniyorum.
Söyle, hangi uzaklıktasın ki sesim varmıyor?
Hangi gökyüzü saklıyor ellerinin sıcaklığını?
Bütün dünyayı çıkarsam şu ömrümden,
Yine senin boşluğun kalır içimde.
Şimdi kıyamet kopsa, yerinden oynasa cihan,
Umurumda değil; ben zaten sende yıkıldım.
Varsın göğün son ışığı da çekilsin üzerimden,
Ben senin karanlığında bile senden vazgeçmedim.