Seni Sevdiğimi Duymasınlar

Seni sevdiğimi duymasınlar.

Duyarlarsa,

Asarlar beni.

Bilinmez bir şehrinKör karanlığında.

Bir gece yarısıİpimi çekerler.

Adımı,Sokak lambalarının altından silerler.

Yer yerinden oynar.

Gökyüzü susmayı unutur.

Karanlık,Kendi göğsünden kanar.

Ay,

Bulutların ardına çekilir.

Ne şehirSabahı tanır artık,

Ne de gün,Doğmayı.

Seni sevdiğimi duymasınlar.

Duyarlarsa,

Sorgusuz,

Sualsiz,

Asarlar beni.

Faili meçhulBir iklimde.

Ruhun bile duymaz.

Sen,

Uykunun en masum yerindeyken,

Ben,

CelladımlaGöz göze gelirim.

Yine de,

Adın düşmez dilimden.

Sırrın,

Gözlerimin en derin yerinde kalır.

İşte bu yüzden sevgilim,

Her şarkınınSana çıktığı saatlerdeyim.

Akrep,

Yelkovanı kovalar.

Yollar,

Hep sana varır.

Kalemimden dökülenHer kelime,

Adını arar.

Ben,

Kendi şiirlerimdeSeni okurum.

En sessiz şarkılardaSeni dinlerim.

Dışarıda kıyamet kopar.

Ben,

İçimde seni saklarım.

Kuşatılmış bir şehrinSon sığınağı gibi.

İçimde fırtınalar eser.

Dışım,

Sessizliktir.

Varsın,

Cellat çeksinAltımdan tabureyi.

Son sözüm,

Yine sen olursun.

Bir damla gözyaşınToprağa düşmesin diye,

Bütün kurşunları

Göğsümde taşırım.

Taş duvarlar,

Dilsiz şahidim.

Sağır geceler,

Sırdaşım.

Seni sevmek,

Namlunun ucundaYürümekmiş.

Varsın öyle olsun.

Yeter ki,

Gölgen eksilmesinÖmrümden.

Yeter ki,

KalbinBu dünyanın kirine değmesin.

Duymasınlar sevgilim.

Varsın bilmesinler.

Ben seni,

Bu kör karanlığın içinde,

Ölümle yaşam arasındakiİnce çizgide,

Sessizce,

Ömrüm oldukça seveceğim.

Yeter ki,

Uykun bölünmesin.

Yeter ki,

Güzel yüreğin incinmesin.

Varsın,

İnfaz etsinlerBu sevdayı.

Varsın,

Adımı silsinlerCelladın defterinden.

Ben,

SevdamızıGökyüzüne kazıdım.

Hiç kimse,

Seni,

Bu yüreğinEn derin yerinden

Söküp alamayacak.