Seni Sevmek Böyleydi Şiiri - Bahtiyar Cm

Seni sevmek
Bir şarkıyı yarısında bırakmak gibiydi.
Ne sonunu duyabildim,
Ne başını unutabildim.
Gittiğin gün
Saatler aynı saati gösterdi.
Ama zaman,
Benim için başka bir yerden akmaya başladı.
Pencerenin önünde oturdum uzun süre.
Sokağa baktım.
İnsanlar gelip geçti,
Birileri güldü,
Birileri bir yerlere yetişti.
Ben hiçbir yere yetişemedim.
Çünkü insan bazen
Birini kaybedince
Kendi hayatına da geç kalıyor.
Sana söyleyemediğim sözler vardı.
Dilimde değil,
İçimde büyüttüğüm.
Belki bir gün dönersin diye
Hiçbirini öldürmedim.
Şimdi hepsi
Eski bir mektubun arasında
Birbirine yaslanmış cümleler gibi duruyor.
Adını anmıyorum artık.
Korktuğumdan değil.
Bazı isimler vardır,
Söylendiği anda
İnsan kendi içindeki yaraya dokunur.
Ben sana hâlâ kızmıyorum.
Belki en büyük hüznüm de bu.
Çünkü insan
Kendisini yaralayan birini
Hâlâ güzel hatırlıyorsa,
Kalbinin iyileşmediğini anlıyor.
Bir gün karşılaşırsak
Ne diyeceğimi bilmiyorum.
Belki sadece bakarım sana.
Sen de anlarsın.
Çünkü bazı ayrılıklar
Konuşarak bitmez.
İki insan susar,
Ve aralarında koca bir ömür büyür.
Seni beklemiyorum artık.
Ama hayatımın bazı akşamları
Hâlâ sana açılıyor.
Bir şarkı duyuyorum,
Bir sokaktan geçiyorum,
Bir koku değiyor geçmişime.
Ve bir an
Bütün yolların
Sana çıktığını sanıyorum.
Sonra dünya
Kendi sesine dönüyor.
Ben de
Adını içimden geçirip
Yürümeye devam ediyorum.
Seni unutmak değil bu.
Yokluğuna
İçimde sessiz bir yer açmak.
Çünkü bazı insanlar
Hayatımızdan gitmez aslında.
Sadece
Onlara dokunamadığımız bir yere çekilirler.
Sen de öyle kaldın.
Ne bir yara gibi kanıyorsun artık,
Ne de kapanmış bir iz gibisin.
Sadece
İçimde kimsenin bilmediği
Bir yerde duruyorsun.
Ve ben oraya
Kimseyi götürmüyorum.
Çünkü seni sevmek
Belki de en çok buydu.
Sana kavuşamayacağımı bilip,
Yine de seni
İçimde kötü bir hatıraya dönüştürmemek.