Vicdanın Mahkemesi

Kardeşim,

Bir şehir gördüm bugün,
meydanları kalabalık,
sözleri yorgun.

Her köşe başında
başka bir vaat asılıydı duvarlara,
her duvarda
eskimiş bir umudun izi.

Dediler ki:
"Dostluk baki."
Rüzgâr geçti ardından,
afişler söküldü,
isimler değişti.

Bir işçi sabahın köründe
ekmeğinin peşine düştü yine.
Bir çocuk,
çantasından ağır hayaller taşıdı okula.
Ve hayat,
bildiği gibi devam etti.

Kürsüler yükseldi göğe doğru,
sesler büyüdü hoparlörlerde.
Ama hakikat,
çoğu zaman
sessiz bir annenin gözlerinde kaldı.

Ben bilirim,
ırmaklar yalan söylemez.
Toprak unutmaz üstünde yürüyenleri.
Ve insan,
ne kadar saklarsa saklasın,
vicdanından kaçamaz.

Günün birinde
alkışlar diner,
meydanlar boşalır,
bayraklar iner direklerden.

Geriye,
bir avuç doğru söz kalır.

İşte o zaman anlaşılır:
İhanetin adı değişebilir,
kılıfı değişebilir,
ama gölgesi
hep aynı karanlığı taşır.