Gönül Mahkemesi Şiiri - Güven Tekin

​Yine mi kuruldu sevda masası,
Karşımda duruyor ömür yasası.
Yürekte biriken dertle tasası,
Söyle hâkim bey, kimdedir bu suç?
​
​Ben kendi elimle kendimi yaktım,
Gelecek diyerek yollara baktım.
Her gelen yolcuya seni bıraktım,
Söyle hâkim bey, kimdedir bu suç?
​
​Gece yarısında kapını çaldım,
Aşkın deryasına gözü kör daldım.
Bir kuru selamın ardında kaldım,
Söyle hâkim bey, kimdedir bu suç?
​
​Uğruna ne aşılmaz yolları açtım,
Korkmadım kimseden, serimden geçtim.
Zehir sundun bana, şerbetmiş seçtim,
Söyle hâkim bey, kimdedir bu suç?
​
​Babanın karşısına mertçe dikildim,
Boyun eğmezdim ya, sana büküldüm.
İlmek ilmek her bir yerden söküldüm,
Söyle hâkim bey, kimdedir bu suç?
​
​"Gitme" dedi herkes, "sonu yangındır",
Dediler bu yollar çok çetindir, dardır.
Bilmediler bende ne sevdalar vardır,
Söyle hâkim bey, kimdedir bu suç?
​
​Bile bile yandım, abayı yaktım,
Gözümün yaşını içime aktım.
Gidilen o yola bir mühür çaktım,
Söyle hâkim bey, kimdedir bu suç?
​
​Herkesi, her şeyi sildim bir kalemde,
Senden gayrı kimse kalmadı alemde.
Bunca feryat figan, bunca elem de,
Söyle hâkim bey, kimdedir bu suç?
​
​Gönlümü açmıştım, saraylar gibi,
Ömrümü harcadım kalaylar gibi.
Gözümden geçiyor alaylar gibi,
Söyle hâkim bey, kimdedir bu suç?
​
​Mertliğin kitabını baştan yazmışken,
Aşkın mezarını dertle kazmışken,
Kalemim kırılmış, hüküm sızmışken,
Söyle hâkim bey, kimdedir bu suç?