Sözün Mahkemesi Şiiri - Mustafa Alp

her verilen söz
kendi içinde bir mahkeme kurar aslında.
kimse görmez, kimse duymaz
ama insanın içi
en ağır yargıçtır.

bir söz verdin mi,
öyle kolay değil unutmak,
öyle boş ver demekle geçmez o iş.
gece olur, başını yastığa koyarsın,
tam dalacakken uykuya
bir ses gelir içinden
hadi bakalım,
ne yaptın verdiğin sözle?

kaçamazsın.
ne sokağa çıkmak kurtarır seni,
ne kalabalıklar,
ne de sahte gülüşler.
çünkü vicdan dediğin
kapıyı çalmaz,
direkt içeri girer.

bazen küçücük bir söz olur bu,
yarın ararım dersin mesela,
aramazsın…
ama o yarın
senin içinde yıllarca sürer.

bazen de büyük konuşursun
ben asla yapmam diye.
hayat döner, dolaşır
seni tam ortasından yakalar,
bir bakmışsın
yaptığın şeyin ağırlığı
omuzlarına çökmüş.

işte o an anlarsın,
insan en çok
kendi gözünde küçülürmüş.

söz dediğin
ağızdan çıkınca kaybolmaz,
bir yere yazılır.
kağıda değil,
kalbin en görünmeyen yerine.

ve gün gelir,
her harfi tek tek okunur sana,
kaçacak yer bırakmadan.

o yüzden
her konuştuğunu söyleme,
her söylediğini de
söz sanma.

çünkü bazı kelimeler
rüzgar gibi geçer gider,
ama bazıları vardır ki
ömür boyu içinde eser.

ve insan,
en çok kendi fırtınasında
yorulur.