Sözün Cenazesi Şiiri - Mustafa Alp

sözünde durmayan adamın yalanı
öyle basit bir şey değildir agop,
iki dudağın arasından çıkıp
havaya karışan bir ses değildir sadece.
bir güvenin kırılış sesidir o,
duyanın içinde uzun süre çınlayan.

adam söz verir mesela
öyle büyük büyük konuşur ki
dağ yerinden oynar sanırsın
ben varım der
arkandayım der
ölürüm de yanındayım der.
sonra bir bakarsın
ilk rüzgarda savrulan yine o olur.

işte o an anlarsın
bazı adamlar
söz verirken bile yalan söylüyordur aslında.

çünkü söz dediğin şey
ağızdan değil,
omuzdan taşınır.
yürek ister, omurga ister,
adamlık ister biraz da.

herkes konuşur agop,
herkes güzel cümleler kurar
ama herkes yük taşıyamaz
herkes yarın dediği yerde kalamaz.

bak.
bir adamın yalanı
en çok da bekleyeni yaralar.
çünkü insan
inanırken savunmasızdır
ve en ağır darbeyi
inandığı yerden alır.

sen hiç
geleceğim deyip gelmeyen birini
saatlerce bekledin mi?
ya da
yanındayım deyip kaybolan bir sesi
karanlıkta aradın mı?

işte o bekleyiş var ya.
yalanın en uzun halidir.

ve bazı adamlar
yalan söylemez gibi yapar
ama sözünde durmayarak
en derin yalanı yaşatır insana.

çünkü açık açık yalan söyleyen
en azından düşmandır
ama söz verip tutmayan
insanın içine sızar önce
sonra orayı sessizce yıkar.

anlıyor musun şimdi?
mesele yalan değil sadece,
mesele güvenin cenazesi.

bir adam sözünde durmuyorsa
onun doğruları bile şüphelidir artık
çünkü karakter dediğin şey
ara sıra değil,
her seferinde kendini gösterir.

ve ben sana şunu söyleyeyim agop
bir adamın sözü
onun aynasıdır.
çatladı mı bir kere
yüzünü değil, içini gösterir.

o yüzden
öyle herkese inanma
her gelirim diyene kapı açma
her yanındayım diyene yaslanma.

çünkü bazı adamlar
sadece konuşur
ama konuşmakla adam olunmaz.

adam dediğin
az konuşur
çok durur sözünde
ve gerektiğinde
sessizliğiyle bile güven verir.

gerisi mi?
gerisi kalabalık.

ve en sonunda
şunu öğrenir insan,
sözünde durmayan adamın yalanı
bir gün sahibini de yalnız bırakır.

çünkü kimse
aynı yerden iki kere kırılmak istemez.