Aşkın Cenazesi Şiiri - Sempatiksair Emrah

Bir zamanlar, bir adam vardı…
Adını kimse tam bilmezdi.
Çünkü o, sevdiği kadının dilinde başka,
yalnız kaldığında başka biriydi…
Geceleri İstanbul kadar kalabalık,
sabahlara karşı mezarlık kadar sessizdi.
Bir çay bardağında sigara dumanı gibi tükenirdi ömrü.
Ve herkes onu güçlü sanırdı…
Oysa en çok o, içinden yıkılmıştı.
Bir kadını sevdi…
Öyle böyle değil…
İnsan bir şehri nasıl severse,
o da onu öyle sevdi.
Sokak sokak ezberledi gülüşünü.
Kirpiklerine kadar memleket yaptı kalbini.
Kadın bilmiyordu…
Bir mesajını görmek için sabaha kadar uyumadığını…
“İyiyim” derken boğazında düğümlenen acıyı…
Kalabalıkta gülerken bile
içinde bir cenaze taşıdığını…
Bir gün kadın gitti…
Öyle büyük kavgalarla değil…
Sessizce…
İnsan bazen en çok,
veda bile edilmeden terk edilir.
Adam o gün aynaya baktı…
Ve ilk defa yüzünün değil,
ruhunın yaşlandığını gördü.
Sonra geceler başladı…
Uzun…
Soğuk…
Ve insanın kendi iç sesinden korktuğu geceler…
Bir şarkı açıyordu bazen,
yarım bırakıyordu…
Çünkü bazı şarkılar
insanın kabuk bağlayan yerini yeniden kanatır.
Bir sokaktan geçemiyordu mesela…
Çünkü bir zamanlar orada
birlikte gülmüşlerdi.
Şimdi aynı kaldırımda
yalnızlığın ayak sesleri vardı.
Kimse bilmiyordu…
Bir erkeğin sessiz ağlayışının
ne kadar ağır olduğunu…
Çünkü erkekler ağlayınca değil,
susunca parçalanırdı…
Ve adam…
Her gece penceresini açıp gökyüzüne baktı.
Belki aynı aya bakıyordur diye…
Belki bir rüzgâr saçlarına dokunursa
beni hatırlar diye…
Ama bazı insanlar dönmezdi…
Bazı sevgiler kavuşmazdı…
Ve bazı adamlar,
ömür boyu bir kadının gidişinde yaşardı…
Yıllar geçti…
Saçlarına kar yağdı adamın.
Ama içinde hâlâ o kadın oturuyordu.
Bir yanıyla dua gibi…
Bir yanıyla yara gibi…
Ve bir gece,
kimsenin duymadığı bir sokakta fısıldadı:
“Ben seni unutmadım…
Sadece sensiz yaşamayı öğrendim…”