4 Mevsim Şiiri - Sempatiksair Emrah

Dört mevsim kar yağar gönlüme…
Ne bahar uğrar içime,
Ne de güneş dokunur yüzüme…
Bir sensizlik çökmüş üzerime,
Adını ansam bile
Üşüyor artık kelimelerim…
Ben seni öyle bir sevdim ki,
Geceleri bile sana yasladım başımı…
Bir duaya sarılır gibi sarıldım hayaline,
Sen ise rüzgâr oldun…
Tutamadım…
Şimdi her gece
Camıma sessizce keder vuruyor…
Sokak lambaları altında
Yalnızlığımı sayıyorum bir bir…
Bir ben varım bu şehirde,
Bir de içimde dinmeyen yokluğun…
4 mevsim acı akar gönlüme…
Ben hangi mevsimde kaybettim seni?..
Hangi akşam sustu gözlerin?..
Hangi vedada kırıldı içimdeki çocuk?..
Bilmiyorum…
Ama bildiğim tek şey;
Sen gidince
Dünyanın bütün kışları
Kalbime yerleşti…
Bir zamanlar sesinle uyanırdı umutlarım,
Şimdi geceler boyu
Sessizliğine ağlıyorum…
Öyle derin bir boşluk bıraktın ki içimde,
Ne türkü doldurabiliyor,
Ne dua…
İnsan bazen
Yaşarken de eksiliyormuş meğer…
Bak…
Ben hâlâ seni anlatıyorum yıldızlara…
Ay bile utanıyor yüzüme bakmaya…
Çünkü ben seni severken
Kendimi kaybettim…
Bir gülüşüne dünyaları sığdırdım,
Sen bir vedaya beni gömdün…
Ve şimdi…
Kalabalıklar içinde bile yalnızım…
Kimse anlamıyor içimdeki yangını…
Bir ben biliyorum nasıl yandığımı,
Bir de geceler…
Sabaha kadar omzuma çöken
O ağır sessizlik…
4 mevsim yanar kalbimin Baharı
Ben artık baharı beklemiyorum…
Çünkü bazı insanlar
Bir kere gidince
Bütün çiçekler küser hayata…
Hatırlıyor musun?..
Bir zamanlar “hep” demiştin bana…
Ben o kelimeyi
Ömrüm sandım…
Meğer bazı insanlar
“Seviyorum” derken bile
Gitmeye hazırlanıyormuş…
Şimdi içimde kırılmış bir şehir var,
Sokaklarında senin izin…
Her köşe başında
Bir hatıran oturuyor sessizce…
Ne tarafa baksam
Sen çıkıyorsun karşıma…
Ama en kötüsü ne biliyor musun?..
Sana hâlâ kızamıyorum…
Çünkü insan
En çok sevdiğine kıyamıyor…
Ve bazı acılar
Geçmiyor…
Sadece insan
Onlarla yaşamayı öğreniyor…
4 mevsim bozguna Uğrar umutlarım
Ben artık üşümeye alıştım…
Bir sen eksiksin gecelerimde,
Bir de içimi ısıtacak
O eski “biz”…
Eğer bir gün dönersen…
Beni bıraktığın yerde bulamayacaksın…
Çünkü ben seni beklerken
Bir ömür eskittim…
Gözlerimde yağmur,
Yüreğimde kış biriktirdim…
Ve şimdi anlıyorum…
Bazı aşklar
Mutlu olmak için değil,
İnsanın içine şiir olmak için girermiş…
Bu yüzden…
4 mevsim kar yağsa da gönlüme,
Ben seni sevmekten vazgeçmeyeceğim…
Çünkü bazı insanlar gider…
Ama içindeki yankısı
Ömür boyu susmaz…