Anlamıyorlar Beni Şiiri - Sempatiksair E ...

Anlamıyorlar beni…
Dilimde değil, içimde sözler var,
Her gülüşümün ardında bin mezar,bin nazar var.
Yüzüme "güçlü" dediler, sırtıma yük bıraktılar,
Omzumda insan değil, yarım kalmış yıllar var.

Ben ömrümü sessizliğin mermerine kazıdım,
Her geceyi gözyaşıyla sabahlara uzattım.
Bir "Nasılsın?" dediler de cevabımı duymadan,
Kendi seslerine dönüp beni yine unuttular.

Kalbime misafir olan, acının ta kendisi,
Sevda dedim, döndürdüler hasretin bestesini.
Bir ömürlük sadakatim birkaç güne değişti,
Ben insanı severken onlar sevdi kendini.

Anlamıyorlar beni… Çünkü yara görünmüyor,
İçten kırılan dalların sesi duyulmuyor.
Bir dağ nasıl ayakta durur, kimse sormuyor da,
Dağın içinde kopan çığlar hiç bilinmiyor.

Ben sabrı secde gibi alnıma mühürledim,
Her imtihan sonunda biraz daha kül oldum.
Yandıkça ışık sandılar; kimse fark etmedi ki,
Alev değil, içimdeki umutlarla kor oldum.

Geceler arkadaşım, sessizlik yoldaşım oldu,
Göğsümde taşıdığım yük, dağlardan ağır oldu.
Bir tek Rabbim dinledi konuşmayan çığlığımı,
İnsanlara anlattım, her cümlem yarım kaldı.

Bir aynaya baktığımda yabancı bir yüz gördüm,
Çocukluğum avuçlarımın arasından göç gördü.
Masumiyet dedikleri incecik cam misali,
Bir ihanet yetti bana, paramparça oluş gördü.

Ne dost dedim kalabildi, ne aşk dedim dönmedi,
Vefanın eski yolu bu çağlarda bilinmedi.
Ben gönlümü ekmek gibi bölüştürdüm herkese,
Kimse dönüp "Sen nasılsın?" diye bile gelmedi.

Şimdi susuyorum diye eksik sanıyor beni,
Oysa sessizlik bile anlatamaz derdimi.
Çünkü bazı acıları kelimeler taşımaz,
Gözyaşı bile yorulur anlatırken kendini.

Anlamıyorlar beni…

Çünkü herkes gözlerime baktı, ruhuma bakmadı.
Sesimi duydu, sessizliğimi hiç dinlemedi.
Ben insanlara kendimi anlatamadım belki…
Ama Rabbim, kalbimin sustuğu her cümleyi ezbere bildi.