HATAY'IN İskenderun ilçesinde doğmuştur 32 Yaşında Orta Doğu teknik üniversitesi Kimya mühendisliği Bölümü Mezunu Ticaretle Uğraşan İş insanıdır.Cocuklugundan İtibaren Edebiyata gönül vermiş binlerce eseri Bulunmaktır.
Dört mevsim kar yağar gönlüme…
Ne bahar uğrar içime,
Ne de güneş dokunur yüzüme…
Bir sensizlik çökmüş üzerime,
Adını ansam bile
Üşüyor artık kelimelerim…
Adın geçer kalbe nûr,
Gönle safa ey Nebî…
Eşrefü’l seyyidina
Ey Muhammed Mustafa ﷺ…
Bir kez ansam kutlu adını,
Gönlüm daralır
Kıyam olur Şahım
sığınağım açılır
Talan olur Ömrüm
Bir Cam Gibi dağılır kalbim ah sen yoksan ah sen yoksan
Yalan Olur Ömür Zor gelir
Ah Şu senin sevgin Olmasa
Ziyan Olurum Çöl olurum Mapus olur Ben sensiz Kahrolurum
Ah Şu Senin Gönlün olmasa
Gözümden Akan Yaş Kan Olur Revan Olur
Kaderime Yazılan Adın olmasa
Yük ettim ömrü omuzlarıma,
Sustum içimde kopan fırtına
Ne kin büyüttüm ne darıldım bahtıma
Hak bildiğim yoldan dönmem... Ant olsun
Çileyi dost bildim, sabrı yoldaş,
Bir zamanlar, bir adam vardı…
Adını kimse tam bilmezdi.
Çünkü o, sevdiği kadının dilinde başka,
yalnız kaldığında başka biriydi…
Geceleri İstanbul kadar kalabalık,
sabahlara karşı mezarlık kadar sessizdi.
Ay sevgilim, gecələrin ay üzlü nağılı,
Sənin adın düşəndə titrəyər qəlbimin telləri.
Bir baxışın bahar edər solmuş ömrümü,
Bir susmağın viran qoyar bütün şəhərləri.
Yollarına ümid səpdim ulduzlar sayınca,
Gecənin qoynunda bir ulduz kimi,
Adını pıçıldayır könlüm hər gecə.
Sənsiz keçən ömrüm payız bağçası,
Yarpaqlar tökülür ürəyimcə.
Allah sana selamet versin,
Ben gönlü yaralı hayatından rızalı sana bir şey olmasın,
Kıyamadığım bir ince sızı gibi yaşarım ben seni içimde.
BİR BİLSEN ne kadar çok Anımız olacaktı
Ne kadar çok sevecektik hayatı belkide
Ben eksildim, sen yoktun...
Bir dağın içten içe çöküşü gibi sustum. Kimse duymadı içimde kırılan taşların sesini. Gökyüzü maviliğini korudu, Kuşlar yine sabahlara uçtu, Dünya dönmeye devam etti. Bir tek benim zamanım, Gittiğin yerde kaldı.
Ben eksildim, sen yoktun...
Sonbahar, bütün yapraklarını Benim kalbime bıraktı sanki. Hangi sokağa baksam Yarım kalmış bir vedanın izi vardı. Rüzgâr bile senden kalan boşluğu taşıyor, Gece ise adını söylemeye cesaret edemiyordu.
Bir gün değil, Bir ömür sürdü yokluğun.
Saatler pas tuttu duvarlarda, Takvimler aynı acıyı çevirdi durdu. Ben her sabah biraz daha eksildim; Bir gülüşüm gitti, Bir umudum söndü, Bir parçam daha karıştı karanlığa.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!