Sözün Vebali Şiiri - Mustafa Alp

bazı insanların ağzından çıkan sözü kulağı duymazmış,
dili kılıçtan keskin, gönlüne hiç uğramazmış.
bir söz bırakır gecenin koynuna, sabah olur,
kırılan kalbin üstüne sessizlik yağarmış.

oysa söz dediğin kuş değildir ey agop,
uçup gitse de göğün hafızasında iz bırakır.
bir cümle vardır insanın ömrünü karartır
bir kelime vardır, küllerden bahar kaldırır.

dünya dediğin nedir ki agop?
bir gölge, bir nefes, rüzgara emanet bir yaprak. bugün saraylarda yürüyenlerin de son durağı,
üzerine yabani otlar düşen bir toprak.

nice bilge gördüm,
sustuğu yerde deniz kadar derindi.
nice cahil gördüm,
her sözüyle kendi boşluğunu sergiledi.
testi içindekini sızdırır derler ya,
insan da gönlünde ne taşıyorsa onu dillendirdi.

bir gönlü kırmak kolaydır agop,
taşa vurulan cam kadar kolay.
lakin o çatlağın izi kalır,
yıllar geçse de kapanmaz her olay.

bu yüzden sözü tart da bırak dünyaya,
her kelime kaderden bir mühür taşır.
dilin açtığı bazı yaraları ne zaman sarar
ne de merhem aşır.

mustafa der ki,

meyhanede değil yalnız,
hayatın her köşesinde sarhoşlar gördüm.
kimi şarabın buğusunda kaybolmuş,
kimi kendi nefsine secde etmiş.

bugün kusur aradığın yüzlerde
önce kendi gölgeni seyret biraz.
çünkü insan eksik yaratılmış bir yolcudur,
kusursuzluk yalnız yaradan'a biraz.

öyleyse konuşmadan evvel
bir gece beklet sözlerini yüreğinde.
diken mi bırakacaksın ardında,
yoksa bir gül mü açacak elinde?

çünkü dünya geçer agop,
rüzgar izleri siler, yollar unutulur.
ama bazı sözler vardır ki,
mezara kadar insanın omzunda oturur.

ve anla ki,

bu alemde ağzından çıkan sözü
kulağı duymayan çoktur,
fakat vicdanının sesini işiten az.
insan olmak konuşmak değildir yalnız,
sustuğu yerde bile gönül incitmemektir biraz.

✍️