Gönül mahkemesi Şiiri - Naile Öztürk

​Kendimi ihbar ediyorum; çok seviyorum hâkim bey…
Delilim kalbimdir; susmaz, inkâr etmez, eğilmez.
Her atışı bir itiraf, her sızısı bir ifade,
Adını sayıklar geceler boyu, tutanaklara geçmez.
​Savcı bakışlarınla suçumu yüzüme okudun:
“Bu sevda ağırdır,” dedin, “cezası ömür boyu.”
Başımı eğdim, ellerim titredi sessizce;
En büyük suçumdu seni sevmek... Doğru.
​Tanıklarım geceler, uykusuz kalan yastığım,
Islak kirpiklerim bilir kaç kere yandığımı.
Bir tebessümünle müebbet yedim o an,
Sensiz her gün yeniden yargılandığımı...
​Hâkim bey, vicdanınıza bıraktım kalbimi;
Kaçış yok, firar yok, zincirim sensin zaten.
Affa sığınmam, ceza da kabuldür bana,
Yeter ki adın geçsin hükmümün her satırından.
​Salonda derin sessizlik… Kalbim son kez konuşur:
“Suçluyum,” derim, “ama pişman değilim asla!”
Kaleminiz titrer mi bilmem o son anda;
Ben razıyım, çoktan razıyım yazılacak karara.
​Gerekçeli karar yazıldı kalbimin duvarlarına,
Mürekkebi gözyaşı, imzası derin yaraydı.
Her satırında sen vardın; eksiksiz, acımasız…
Sanki aşk değil de hüküm, sevda değil davaydı.
​Dosyam kapanmadı hâkim bey, temyize götürdüm seni;
Üst mahkemem yine sensin, kaçacak yerim yok.
Her umut bir dilekçe oldu, reddedildi birer birer;
Senin adaletinde sevene merhamet yok.
​Gardiyan geceler nöbette, uykularım firari,
Rüyalarım kelepçeli, hep sana çıkıyor yollar.
Her sabah yokluğunla sayım veriyorum kendime,
Her akşam sensizlikle kilitleniyor kapılar.
​Zaman burada ağır işler, takvimler yalan söyler;
Bir dakikan sensizse, bir ömre bedel olur.
Demir parmaklıklar değil beni esir eden;
Adını anamadığım her an, içimde mahpushane kurulur.
​Hâkim bey… Artık son sözüm sorulsun,
Ne saklayacak hâlim var, ne dönecek yolum.
Seni sevdim; sonumu, uçurumu bile bile,
Şimdi hükmü bekleyen, boynu bükük bir kulum.
​Kaleminiz ağır ağır indi kâğıdın üstüne,
Zaman durdu, nefesler tutuldu o an.
Baktınız gözlerimin en derinine;
Sanki ilk kez görüldü içimdeki o yangın...
​NİHAİ KARAR
​Sanığın suçu sabittir:
Sevmiştir! Hem de geri dönüşü olmayacak kadar.
​Ancak bu mahkeme, ilk kez merhametle hüküm kurar:
Sanık, sevdiği kişinin kalbinde yer bulamadığı için;
Ömür boyu yalnızlıkla cezalandırılmıştır.
​Dosya kapandı.
Mühür vuruldu, kalem kırıldı.
​Ama içimdeki dava bitmiyor hâkim bey,
Her gece yeniden açılıyor o kanlı dosya.
Ve ben...
Her seferinde aynı suçtan,
Aynı sevdaya,
Yeniden mahkûm oluyorum.