Görmeyen gözler Şiiri - Gece Gözlü

Görünmez Yüzler
​İnsanların yüzlerini göremiyorum,
Sanki dünya silmiş bütün ifadeleri...
Gülüşler noksan, bakışlar yarım;
Herkes bir gölge, herkes birer giz.
​Sesler var, lâkin ruhu yok kelimelerin,
Dokunsam da kimseye değmiyor içim.
Kalabalıklar içinde kaybolmuşum;
Yalnızlık, en çok insanın içinde derin.
​Gözlerim açık ama seçemiyorum,
Kim dost, kim yabancı, kim "ben"?
Yüzler bulanık, kalpler ırak;
Herkes biraz suskun, herkes biraz "neden?"
​Belki sorun gözlerimde değil,
Belki insanlar saklıyor kendini...
En çok da bu çağda yaşanıyor bu;
Yüzler değil, duygular görünmez şimdi.
​Yine de arıyorum bir iz,
Bir bakışta yakalanacak o gerçeği...
Sahte gülüşlerin arasından sızıp
Kalbe dokunan o tek sıcaklığı.
​İnsanların yüzlerini göremiyorum,
Çünkü herkes bir maske taşıyor artık.
Aynalar bile yorulmuş yansıtmaktan,
Gerçekle yalanın karıştığı bu karanlık...
​Bir çocuk vardı içimde, hatırlar mısın?
Yüzlere bakar, kalpleri okurdu.
Şimdi o bile suskun, o bile kırgın;
Gördüğü hiçbir şey eskisi gibi durmuyor.
​Belki de gözlerimi kapatmalıyım...
En net görüntü, bazen karanlıkta doğar.
İnsanı insan yapan çizgiler değil;
İçinde sakladığı sevgidir, ruhu çoğaltan.
​Ve nihayet anlıyorum...
Yüzleri görememek değildir eksiklik;
Asıl korkulması gereken şey,
Bakıp da hiçbir şey hissedememek...