80 ler ve 90 larda çocukluk

Sene Seksenler, Doksanlarda Çocukluk

Sene seksenlerdi... Dünya küçüktü bizim için; bir mahalle kadar, bir sokak kadar, bir de annemizin sesinin yetiştiği kadar.
Doksanlarda çocuk olduk.

Yaz tatilleri bitmez sanırdık, dedeler ölmez, anneler yaşlanmaz, babalar yorulmaz sanırdık.
Meğer en büyük saflığımız, oyunlara değil, hayatın hep böyle kalacağına inanmakmış.
Bir gün büyüdük.

Misketler cebimizden düştü, uçurtmalar ipimizden koptu, mahalle arkadaşları birer birer hatıralara karıştı.
Kimi toprağın altında kaldı, kimi başka şehirlere savruldu, kimi de aynı sokakta yaşadığı hâlde yabancı oldu.

Şimdi dönüp eski fotoğraflara bakıyorum...
Bir köşede gülümseyen o çocuk, benden daha zenginmiş meğer.
Çünkü onun sahip olduğu şeyleri ben bugün hiçbir yerde bulamıyorum:

Kaygısız bir ikindi vakti, annemin mutfaktan gelen sesi, babamın eve dönüşü, ve herkesin hâlâ hayatta olduğu bir dünya..

Bir şarkı çalıyor ansızın radyoda, bir koku değiyor burnuma, eski bir fotoğraf düşüyor elime... Yıllardır açmadığım kapılar açılıyor içimde.
Bir anda yine o sokaktayım.

Dizimde yara, avuçlarım toz içinde, cebimde üç misket, gözümde koca bir dünya...
Henüz sevdiğim insanları kaybetmemişim, henüz hayat bana ayrılıkların dilini öğretmemiş.

Babam genç, annem gülüyor. Akşam yemeği hazır. Ve ben, bu anların bir gün hatıra olacağını bilmiyorum.
Keşke bilseymişim...

Belki biraz daha uzun bakardım yüzlerine, belki sarılırken daha sıkı sarılırdım, belki acele etmezdim büyümeye.
Çünkü büyümek; boyun uzaması değilmiş meğer...

Bir gün annenin sesini özlemekmiş, babanın gölgesini aramakmış, eski bir mahallenin önünden geçerken kalbinin sebepsiz sızlamasıymış.

Sene seksenlerdi... Doksanlardı...
Biz o yıllarda sadece oyun oynamadık.
Bir ömrün en güzel yerini yaşadık.
Ne telefonlarımız vardı, ne zengin oyuncaklarımız, ne de bugünkü kadar çok şeyimiz...

Ama sofrada herkes yerindeydi.
İnsan büyüyünce çocukluğunu değil, çocukluğundaki insanları özlüyormuş.