Yankının mahkemesi Şiiri - Başak Kaya

Kendi sesimin yankısında yargılanıyorum şu an,
duvarlar hakim, gölgem savcı kesilmiş bana,
söylediğim her kelime geri dönüyor,
ama dönüşünde bambaşka bir yüzle.
Sustum sandığım yerlerde bile konuşmuşum meğer,
içimde sakladığım cümleler
çatlaklardan sızıp çoğalmış,
beni bana karşı tanık göstermiş.
Kaçacak yerim yok,
çünkü nereye gitsem sesim benden önce varıyor,
adımlarımın bile ifadesi alınmış sanki,
her izim delil diye önüme konuyor.
“Bunu neden söyledin?” diyor yankım,
“neden sustun burada?” diye ekliyor hemen,
cevap vermek istiyorum
ama her cevap yeni bir suç gibi büyüyor içimde.
Kalbim kürsüye çıkmış, titrek,
haklı mı haksız mı bilmiyor,
sadece çarpıyor,
sadece duyulmak istiyor.
Ve ben,
kendi içimde kurduğum bu mahkemede
hem suçlu, hem yargıç, hem de kaybolan bir sesim,
affedilmeyi en çok kendimden bekliyorum.