Tahsin Özmen Şiirleri - Şair Tahsin Özmen

ey ölüm…!
sendin bildim…
öptüğüm

ey ölüm…!
sendin bildim…

“bazıları kendilerini temiz…birilerini kirli
kendilerini doğru...diğerlerini eğri görür”

oysa...;
-Dünyaya isteyerek gelinmez
cennet de cehennem de kimin cebinde bilinmez-

Kaçıncı basamağında olursan ol yaşamın,
Karamsarlığa kapılıp umutsuzluk hırkasını giyme sakın.
Boyun eğme kadere, çekiver ipini umutsuzluğun, ilmek ilmek sökülsün.
Taptaze umut çiçekleri ek gönül bahçene, Gerisi gelir elbet bir gün.
.
Yenik düşmez karanlığa aydınlık,

ben daima…;
çocukların her yerde aynı tonda ağladığına
-ki rengi yoktur gözyaşının-
açlıkla büyünmediğine, acıların kardeşliğine
mahcubiyetin masumiyetten geldiğine
ağaçlar eşit kuşlar eşit canlar eşit diye…

rüyalarımda…;
tekrar tekrar kıyameti yaşatıyorlar bana
sarmışlar dört bir yanımdan...
kılıçlar çekilmiş kınından…ben yakarış oluyorum
çöller, ırmaklar, denizler kıpkızıl…
yıldızlara sıçramış kan

paslı bir tren garının unutulmuş anonsuyum ben
rayların arasında sıkışmış eski bir yaz akşamı
çocukluğumun cebinde gazoz kapağı sesleri
ve annemin balkonundan sarkan fesleğen kokusu
şehir dediğin biraz egzoz biraz yalnızlık
biraz da yağmurdan sonra parlayan asfalt değil mi

-Sevgi,
Kilidi olmayan tek hazinedir.-
-Sevgisiz kalp ışık girmeyen mabet gibidir.-
-Sevgisiz yürek ya pas tutar ya buz tutar.-
(Sevgi sıcak su gibidir, tüm buzları eritir.)
-Sevgi tüm olumsuz duygu ve hislerin panzehiridir.-

Gökyüzü bazen ağır bir dumanla örtülür, sanki kara bulutlar kurşun dökülmüş birer zırhmış gibi. Ama yine de ararsın o bir karış maviyi; çünkü duymak istersin: Bu devasa gürültüde adaletin kalbi hala atıyor mu?

İşte böyle bir sancıyla uyandım bugün. Bir askerin tüfeğini bırakıp bir çiçeğe su verişindeki o saklı iyiliğe aşık oldum önce. Sonra bir annenin, yıkıntılar arasında evladının oyuncağına sarılan o sonsuz direncine. Birinin merhametini aldım heybeme, diğerinin zulme karşı dimdik duran o mağrur öfkesini. Ruhum bugün bir meydan kadar kalabalık, bir o kadar da yaralı.

Işıktı barış; karanlıktı hırs; ve insanlık, o her an kırılmaya hazır ince camdan kule. İçinde çokça kan vardı maalesef ama asıl harcı vicdandı, adaletti. Önce gözlerimi kör etti nefret, sonra hayallerim yandı. Sonra yandı barışın sancağı. Aşık oldum doğruluğa. Kaybolmuş masumiyete, hakkaniyete.

Aşk sürekli bir susuzluk halidir, karnı hep aç bir kedidir.
-Güneş de sanıyor ki, bir tek o yanıyor.
-Aşk güneşi içmektir.-
.
-Aşk su arayan ateştir.-
.

İhtiyar!

bize s e v g i y i...
s e v m e y i... s e v i l m e y i anlat!
.
-Sevmek benim işim
Sevmek için Dünyaya gelmişim