Tahsin Özmen Şiirleri - Şair Tahsin Özmen

Ey Sevgili!
Bir damlanın hasretinde büyüdü deryalarım.
Yanan çöllerin göğsüne gizledim adını.
Susuz kuyuların kalbine gömdüm feryadımı.
Gece, hırkasını giymiş bir derviş gibi
ufku bürüdüğünde

1
ayna yoruldu
her gün yabancı yüzler taşımaktan
içindeki sır dökülüyor şimdi
bakan kendini görüyor
ayna ise sadece yokluğu

Yıllar geçti.
Kimi günler avuçlarımızdan su gibi kaydı,
kimi günler kalbimize kök saldı.

Mevsimler değişti.
Bir sabah çiçek kokusuyla uyandık,

ey hayat…!

bir nefes gibi geldik
zamanın uçsuz bucaksız yoluna
çıplak yürekle sessizce
dünya denilen bu hanın kapısını çaldık
.

DİLEKÇE

Ne olurdu Allah’ım...?
.
Keşke bebeklik on beş,
Çocukluk on beş,

ömrüm boyunca
kırıldığım da oldu,
kırdığım da.
lakin ikisi de
gece yastığa başımı koyunca
aynı yerden sızladı.

İnsana Dair
I
Gece ne kadar uzun olursa olsun sabah doğan güneşle geliyor.
Ama hiçbir sabah dünküyle aynı olmuyor.
Gece, yükünü usulca bırakıyor eşiğe.
Dünya, uykusundan ağır adımlarla uyanıyor.

Deniz Ve Kuş
deniz…
.
deniz bir aynadır aslında
göğe bakıp kendini görür
kıyıya değil

ağaç
rüzgârın koynunda öğrendi
kırılmadan eğilmenin asaletini.
insan ise
sertliğin
kırılmanın anası olduğunu unuttu

bıyıkları bile terlememişti henüz
direnemedi merminin sıcağına,
ölürken ne güneşi tanıdı ne güzü.
sığmadı gün güneşe,
pimi çekildi anacığının
güneşinden vuruldu yeryüzü.