Kırık Testi Şiiri - Tahsin Özmen

ben…
sessiz misafir sevdiğinin kapısında bekleyen
rüzgârın yönünü şaşırdığı çaresiz yelken

sen…
yüzüne bahar sürülmüş kadın
göğsünde turnalar uçuran saklı bahçe
.
hangi dağın sabrından yontulduysa sesin
taşlar bile yeşerir adını duyunca
.
hangi bahçenin duasından düştüyse ellerin
kurumuş dallar bile çiçeklenir değince

ve kalbin…
sağır bir dervişin heybesinde taşıdığı
sırrı çözülememiş gizli ayet
.
okursun can olur
dokunursun kıyamet
.
ve aşk…
ansızın açan nar çiçeği
.
dokunursun ateş olur
koklarsın çocukluğun

ve ayrılık…
cebinde güneş unutan kış günü
.
dokunursun hicran olur
özlersin memleket
.
ve yalnızlık…
kapısını rüzgâra açık bırakmış ev
.
girersin türkü olur
çıkarsın hüzün
.
ve vuslat…
toprağın çatlamış dudaklarına düşen ilk damla
.
sarılırsın hayat olur
bırakırsın ecelin

ey benim…
gönlüme bahar düşüren kadın
yasemin kokulu kaderim…!
.
gel…
bir çınarın gölgesine bırakalım küskünlüğü
gel…
bir çeşmenin suyuna salalım kırgınlığı
.
(çünkü umut
en çok kırık testilerde su biriktirir)

ve sevmek…
.
biraz yağmur
biraz gökyüzü
biraz da kışın ortasında yüzüne sürülen bahara inanmak gerektirir
.
biraz toprak
biraz türkü
biraz da hasret ateşinde yanmak gerektirir

ve kavuşmak…
.
biraz sabır
biraz hüzün
biraz da gecenin en koyu yerinde şafağın sökeceğine inanmak gerektirir
.
biraz dua,
biraz sükût,
biraz da sessizce uzaktan yanmak gerektirir

Düşünmek Yaşamın Pasını Silmektir, Karina Yayınevi, Ank, 2018.