Tahsin Özmen Şiirleri - Şair Tahsin Özmen

Bu Dünya'yı Hamsilere verin...!
Onlar denizin bebekleri değil mi?
Serçeler göğün? Çocuklar yerin?
.
Ne martılar maviye küssün,
Ne denizin kahkahası dalgalar sussun,

her sabah Annem gibi uyanıyorum
kendi kendimle Annem gibi konuşuyorum
onun gibi saçlarımı okşuyorum
.
onun gibi seviyorum
ah o yüzüm... her gün biraz daha reçel yanaklı Annem oluyorum

Sevmek benim işim,
Sevmek için Dünyaya gelmişim,
Sevmek, ne güzel şey be kardeşim...!
Vay haline sevmeyenin,
Sevgideki sırra ermeyenin...!

Sarılmak sevme sanatıdır.-
Sarılmanın hası, bilekçe değil yürekçedir.
Sarılacaksanız yürekçe sarılın…!
.
İlk ve son defa görüyormuş gibi
Sık sık, sıkı sıkı sarılın sevdiklerinize.

Hiç gitmeyecek sandığım Canım Babam...!
Aşure kasesi gibi çeşit çeşit hastalığın yuvalandığı,
evimizin direği,
gölgesinde serinlediğimiz koca çınar gövdeni içime mıhlayıp,
Gittin ya...
Çooooook canım yandı.

-Bazı babaların kızlarıyla tek aktivitesi,
Ya giyeceği ceketi tutturmaktan,
Ya da yiyeceği yemeği yaptırmaktan ibaretttir.-

Duyguları paramparça, kanatları acı içinde, hayal aleminde,
Bir kere dahi baba masalıyla uyutulmamış,

.
bir martı çığlığı geçti göğsümden
deniz kokusu bırakarak
ve anladım
-özlem,
ruhun denize attığı şişedir-

Bir mahkum en çok gökyüzü olmak ister,
Bir mahkum en çok gökyüzü solumak ister.
Bir mahkum en çok masmavi gökyüzüne vurgundur,
Bir bulut geçsin,
Bir şimşek çaksın, bir gökkuşağı çıksın görsün ister.
.

Annem öldüğünde
gökyüzü aynı kaldı—
sanki en büyük haksızlık buydu.
.
Çünkü insan sanıyor ki

Duvarlarda asılı yorgun zamanlar vardır.
Renkleri solmuş fotoğraflar gibi,
yüzlerini suskunluğa dönmüşlerdir.
Bir bakışın içinde saklı kalmış vedalar,
bir gülüşün ucunda kırılmış hatıralar vardır.
.