Annem Ölüm Sana Hiç Yakışmadı

Annem öldüğünde
gökyüzü aynı kaldı—
sanki en büyük haksızlık buydu.
.
Çünkü insan sanıyor ki
büyük acılar
göğü de yerinden oynatmalı.

Annem öldü,
lakin dünya değişmedi—
ben değiştim.
.
Annem öldü,
ama ben hâlâ
o bana ben ona bir şeyler anlatacakmış gibi yaşıyorum.
.
Bir çocuk
annesini kaybedince
dünya ile arasına bir perde iner.
Ben o perdenin arkasındayım şimdi,
her şey bulanık,
her şey uzak.
.
Anne,
sen görünmüyorsun,
ama her yeri dolduruyorsun.
Ben,
bir evin içinde değil,
hatıraların içinde dolaşıyorum,
her nefes alışta
sana çarpıyorum.
.
Anladım ki;
-boşluk
bazen en dolu şeymiş-

Annem;
sen gittin,
yuva dağıldı.
geriye
ıslak bir sessizlik kaldı.
.
Bir evdeki en ağır şey
sessizlikmiş.
Ve -sessizlik
en çok anneler ölünce konuşurmuş-
.
Bir çocuk
annesini gömdüğünde,
aslında kendi yarısını gömermiş.
geri kalan yarı
yaşamakla yükümlü bir enkaz.
.
Bir ev,
annesi ölünce
haritadan silinirmiş,
ben adresimi kaybettim.
Annem,
benden gitmedi—
ben onda kaldım.
.
Bir evin kalbi
mutfakta atarmış,
ben o kalbi gömdüm.
Toprak,
onu değil
beni örttü bugün.
.
Ve anladım ki
ölüm,
güzellikler timsali—
“anne” kelimesine hiç yakışmazmış.

1991