Tahsin Özmen Şiirleri - Şair Tahsin Özmen

bu dünyada
acı çekmeyi bir türlü beceremedim.
belki yaşarken yüzüme gülmeyen hayat,
ölünce güler dedim.
.
ben de intihar** edip

bir gün
hayatın kapısını çaldım;
içeriden
“evde yok” dediler.
.

1
ayna yoruldu
her gün yabancı yüzler taşımaktan
içindeki sır dökülüyor şimdi
bakan kendini görüyor
ayna ise sadece yokluğu

Yıllar geçti.
Kimi günler avuçlarımızdan su gibi kaydı,
kimi günler kalbimize kök saldı.

Mevsimler değişti.
Bir sabah çiçek kokusuyla uyandık,

Deniz Ve Kuş
deniz…
.
deniz bir aynadır aslında
göğe bakıp kendini görür
kıyıya değil

bıyıkları bile terlememişti henüz
direnemedi merminin sıcağına,
ölürken ne güneşi tanıdı ne güzü.
sığmadı gün güneşe,
pimi çekildi anacığının
güneşinden vuruldu yeryüzü.

Ben dünyaya gözlerimi ilk açtığımda,
sadece sımsıcak bir kucak bulmadım;
güvenli bir yuva buldum, bir vatan gördüm.
Sevgi, şefkat, merhamet dolu bir yüz gördüm.
O annemdi.

Gökyüzü mavi bir çarşaf gibi serilmiş.
Günün ilk ışıkları,
Yorgun omuzlara dökülmüş,
Yumuşacık.
Sabah güneşi misafir gibi
odalara erkenden oturmuş.

Babalar Günü geldi…
Ben yine
anıların kapısını çaldım.
.
Mezar taşına değil,
Hatıralarına sarıldım,

ben bu dünyaya
büyük cümleler kurmaya gelmedim.
bir yanlışlığın
altına atılmış imza olarak geldim.

çocukluğum,