Mavi Bilye Şiiri - Tahsin Özmen

Dünya,
uzayda dönen mavi bir bilye.
.
(Geceyi gündüze bağlayan
ince bir salıncak gibi
dönüyor sessizce.)
.
Güneş,
her sabah kapısını çaldığı evlere
adaletle ışık bırakan bir derviş.
Rüzgâr,
uzak kentlerin yorgun postacısı,
Işık,
karanlığın inatçı alnında
açan bir beyaz zambak.
Zeytin dalı
barışın nazik parmağı.

-Doğada
her şey paylaşmanın dilini bilir.-
.
Bulut yağmurunu saklamıyor,
toprak tohumdan esirgemiyor koynunu,
ağaç gölgesini seriyor, meyvesini veriyor.
Arı balını.
Çiçek rengini kokusunu salıyor.
Deniz, derinindeki incileri cömertçe sunuyor.

-Bir tek insan sofrasına kilit vuruyor.-
.
Ve tam burada
dünyanın geleceği kararıyor.

Çocuklar…
(Koskoca evrenin
görmezden gelinen ince sızıları.)
.
Oyuncakların süslü dünyasını görmeden,
hayatın sert yüzüyle el sıkışıyorlar.
Oyuncakla değil,
açlıkla tanışıyorlar önce.
Bir topun peşinden koşmaları gerekirken
bir lokmanın peşine düşüyorlar.
.
Küçük kalpler,
yemek yerine sabrı kemiriyor.
Uçurtma çıtası yerine
kuru bir ekmek parçasını tutuyor sıkıca.
.
Daha alfabeyi sökmeden,
yokluğun ağır ve dilsiz lügatini ezberliyorlar.
Bir masalın sihrine kapılması gereken gözlerine,
dünyanın o bitmek bilmeyen telaşı doluyor.

Eğer bir coğrafyada,
bir çocuk unutup çocukluğunu
yalnızca doymayı düşlüyorsa,
bütün felsefe kitapları yalandır,
bütün büyük nutuklar içi boş birer gürültüdür.
.
Eğer bir çocuk
ekmeğin resmini çiziyorsa defterine,
bütün haritalar eksiktir.
Bir yerlerde
bir çocuk yastığa aç başını koyuyorsa,
insanlık iflas etmiş,
bütün medeniyetler sınıfta kalmıştır.

(Çünkü bir çocuğun gözündeki bir damla yaş,
bütün fabrikaların çarklarını durdurmaya yeter.
Dünya,
kapısı kilitli, mutfağı karanlık,
misafiri sevmeyen soğuk bir han odasıdır artık.)

Çocukların açlığı,
yeryüzünün en ağır yüküdür, taşınamaz.
Ne sarayların ihtişamı örtebilir bu ayıbı,
ne de kasalarda biriken o soğuk rakamlar.
.
Oysa çocukların sofradan tok kalkması,
tarihin yazdığı tüm zaferlerden daha kıymetlidir.
.
Bir çocuğun kahkahası
banknotların sesinden,
bütün hesap kitap işlerinden
daha sahicidir.
Bir çocuğun gözlerinin gülmesi,
bir şehrin bütün ışıklarından
daha parlaktır.

(Çünkü yaşam,
bir çocuğun gözbebeklerindeki o temiz ışıkta başlar.
O ışık sönerse eğer,
güneş her sabah boşa doğuyor demektir.
.
Hayat,
büyük harflerle yazılan tarihlerde değil,
bir çocuğun gözlerindeki o saf masumiyette saklıdır.)

Bir çocuk doyduğunda
yalnız karnı değil,
biraz da dünya doyar.
Bir çocuk ekmeğe ulaştığında
yalnız o ev değil,
insanlığın vicdanı da nefes alır.
Bir çocuk güldüğünde
yalnız yüzü değil,
biraz da gökyüzü aydınlanır.

Dost…
İşte bu yüzden
yasla yüreğini yüreğime,
değdir elini elime,
dokun ömrün kanayan yerine.
.
Çünkü bir yarayı birlikte sarınca
acı küçülür.
Bir tas çorbayı paylaşınca
sofra genişler.
Bir lokmayı bölüşünce
ekmek büyür.
Bir omuz verince
yük hafifler.

O zaman
güneş yalnız doğmuş olmaz,
adalet de doğar onunla.
Rüzgâr yalnız esmiş olmaz,
iyi haberler getirir uzaklardan.
Zeytin dalı
yalnız bir simge olmaktan çıkar,
insanların avuçlarında yeşerir.
.
Ve dünya,
uzayda dönen mavi bir bilye olmaktan öte,
hiç kimsenin öteki sayılmadığı,
hiçbir çocuğun aç yatmadığı,
hiçbir ağacın yalnız büyümediği,
her kapının ardında
bir merhametin beklediği
büyük bir yuvaya dönüşür.

Belki kurtaramayız
dünyanın bütün çocuklarını.
Ama bir çocuğun karanlığına
bir kandil yakabiliriz.
Ve bazen
bir kandil,
geceyi aydınlatmaya yeter.
.
Ve bir gün,
hiçbir çocuğun
açlığı tanımadığı bir sabah geldiğinde,
İnsan da hatırlar:
.
Yaşamak,
birlikte mümkündür.
-Bir çocuğun tok uyuduğu gece,
barışın en doğru tarifidir.-
.
İnsan,
bir diğerinin karanlığına ışık olduğu gün,
bir diğerinin yarasını sardığı gün
yeniden doğar.
-İnsan insana memlekettir.-
(Ve -sen,
ancak paylaştığın kadar insansın.-)
.
Ve dünya,
bir çocuğun avucunda dönen,
düşmesin diye
hepimizin el ele verip
tutmak zorunda olduğu
mavi bir bilyedir.
.
(İzin verin çocuklarımız aç kalmasın, özgürce oynasın.)

Düşünmek Yaşamın Pasını Silmektir, Karina Yayınevi, Ank, 2018.