Bir sabahın ince ışığında söylendi söz,
gecenin pasını yaran ilk kuş sesi gibi.
İnsan,
en çok verdiği sözdür, dedim.
Kökünü toprağa unutmayan ağaç gibidir,
yatağını terk etmeyen ırmak gibidir
sadakat.
Zaman akar...
Takvimler eskir,
duvarlardan bir yaprak gibi düşer günler.
Nice yüzler gelir geçer,
nice alkışlar dağılır rüzgârda.
Ama halkın belleği,
taştan daha inatçı,
sudan daha derindir.
Orada bekleyen bir gün vardır;
uzak değil,
ufukta ağır ağır büyüyen
bir güneş gibi.
Kürsüler kurulur,
meydanlar dolar,
mikrofonlar yorulur,
sloganlar savrulur göğe.
Sonra sessizlik iner.
Kalır geriye
onurla söylenmiş birkaç cümle,
ve o cümleleri omzunda taşıyan insanlar.
Çünkü söz,
yalnız dudaktan çıkmaz;
ekmek olur sofrada,
umut olur çocuğun gözünde,
alın teri olur işçinin avucunda,
gelecek olur gencin yüreğinde.
Korkunun gölgesi çekildiğinde
gökyüzü daha mavidir.
Çünkü karanlık
ne kadar büyürse büyüsün,
bir avuç insanın birbirine uzanan eli
bin meşaleden güçlüdür.
Aydınlık,
yalnız ateş değildir;
omuz omuza yürüyenlerin
çoğalan nefesidir,
çoğalan cesaretidir,
çoğalan ışığıdır.
Ey yarına inanan yürek,
eğilme!
Karanlık,
güneşin yokluğu değildir yalnız;
suskunluğun adıdır bazen.
Sen konuş,
sen yürü,
sen sözünü unutma.
Çünkü umut,
en uzun gecenin içinden geçerek gelir.
Çünkü bahar,
en sert kışın bağrında büyür.
Ve verilen söz...
Eğer halkın vicdanında yer bulmuşsa,
artık onu hiçbir rüzgâr savuramaz.
Hiçbir korku susturamaz.
Hiçbir duvar önüne geçemez.
Çünkü halk,
unutmaz.
Çünkü zaman,
er geç hakikatin tarafına akar.
Ve beklenen gün,
bir sabahın ince ışığında değil yalnız,
milyonların yüreğinde
aynı anda doğar.
Kayıt Tarihi : 19.07.2026 15:06:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiir, yalnızca bir kişinin verdiği sözü değil; halkın hafızasında yıllarca taşınan güveni, umudu ve yarına olan inancı anlatır. Her dönemin kendine özgü karanlıkları, hayal kırıklıkları ve bekleyişleri vardır. Meydanlar dolar, kürsüler kurulur, nice sözler verilir; fakat zaman, samimi olanla gösteriş için söyleneni mutlaka birbirinden ayırır. Geriye yalnızca onurla söylenmiş sözler ve o sözlerin arkasında dimdik duran insanlar kalır. "Verilen Söz", umudun hiçbir zaman tamamen kaybolmadığını; halkın vicdanına dokunan samimi bir sözün, en uzun geceleri bile aşacak güce sahip olduğunu anlatır. Çünkü gerçek değişim, tek bir kişinin değil, aynı hayale inanan milyonların omuz omuza yürüyüşüyle mümkün olur. Bu şiir, karanlığa teslim olmayanlara, sözünü unutmayanlara ve yarına olan inancını her şeye rağmen koruyanlara adanmıştır.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!