Vekil Vekilim Şiiri - Hikmet Metin Çavdar

İnsanlık vekil olma sevdasına düşmüş ya,
Bir görsen ortalığı herkes ayrı bir rüya.
Dün “halkım” diyenler bugün cam fanusta,
Seçimden seçime inerler yeryüzü turuna.

Ceketler değişmiş, sözler cilalı,
Vicdan dolapta, kilidi de pahalı.
Bir koltuk var diye kırk takla atanlar,
Dünya dönmüyor sanki, onlar dönünce tamam.

Hizmet mi dedin? O eski bir masal,
Şimdi önemli olan: kürsü, kamera, kanal.
Bir gülüş var mesela, tam ayarlı, ölçülü,
Ne zaman lazım olsa çıkar, kullan at ürünü.

Halk mı? O zaten fonda bir dekor,
Seçim bitince sesi kısılır, olur bir hatıra koridoru.
Ama vaatler uçuşur, gökyüzü gibi geniş,
İçine girince anlarsın hepsi boş, hepsi derviş.

İnsanlık da bu hengâmede bir köşeye sinmiş,
“Ben neydim?” diye sorarken çoktan unutulmuş gitmiş.
Bir vekil olmak uğruna bu kadar tantana,
Bravo doğrusu oyun büyük, alkış bol, sahne şahane!