Adana Güzeli Şiiri - Hikmet Metin Çavdar

Sen bir portakal çiçeğinin unutulmuş tarafısın
Akşamüstleri Seyhan'ın suyunda duran
Ve kimsenin adını koyamadığı bir sessizlik gibi.

Adana güzeli,
Bir sıcaklık değil yalnızca,
Bir insanın içinden geçerken terleten hayatın kendisisin.

Çarşılar kapanırken gördüm seni,
Esnafın topladığı gölgeler arasında.
Bir çocuk karpuz çekirdekleri sayıyordu,
Bir kadın balkonundan aşağıya bakıyordu,
Ve dünya, tam o sırada,
Sana benzemeye çalışıyordu.

Çünkü bazı yüzler vardır,
Şehirlerden daha kalabalık.
Senin yüzün de öyleydi;
İçinde otobüs durakları, eski türküler,
Yarım kalmış sevdalar,
Ve geceyi bekleyen serçeler vardı.

Adana güzeli,
Sana baktıkça anladım:
İnsan bazen bir şehri sevmez,
Bir şehirde karşılaştığı tek kişiyi sever.

Sonra gece oldu.
Kebap dumanları yükseldi sokaklardan,
Ay, sıcağın üstüne ince bir mendil bıraktı.
Sen gittin.

Ama gitmek nedir ki?
Bazı insanlar yürüyerek uzaklaşır,
Bazıları kaldıkları yerde özleme dönüşür.

Şimdi hangi sokağa çıksam
Biraz Adana, biraz sen var.
Ve ikiniz de birbirinize
Fazlasıyla yakışıyorsunuz.