Sırr-ı Şehbal Şiiri - Yusuf Emir Kıranşal

Gözlerin, zulmet-i şepte parıldayan bir nihal,
Hüsnünün karşısında lal olur en fasih makal.
Cihanı sarmış iken bir amansız kal-u kal,
Sana ram oldu gönül, ey rüya-yı bî-zeval Şehbal!

Arz-ı hacet eylesem, lügat kalır pek sığ,
Şehbal'in namesiyle kesilir kalpteki tığ.
Sana meftun bu dehr, sana hayran bu çığ,
Zülfünün dalgasında kaybolur şems-i mualla.

Mâhitab yüzün ki, asumanın en nadide süsü,
İnşirah verir kalbe o masumane tebessümü.
Nur-u didenle boğdun bu karanlık tılsımı,
Aşina kıldın canı, ey lütufkar-ı hüma Şehbal!

Aşkı zikretmez dilim, vasfın yeter cana,
Şehbal bir ulu umman, akar benden yana.
Sen bir lütf-u ilahi, bu virane mekana,
Sırrını saklar kalbim, ey rânâ-yı Şehbal!