Sustuğum Yerden Şiiri - Yusuf Emir Kıranşal

Kimseler bilmedi içimdekini

Bir harfin sürgüne düşmüşüyüm ben

Kül olmuş bir çağın geçmişiyim ben

Taşıdım göğsümde kendi yükümü

Kendine yetişememişin tekiyim ben
Kimseler bilmedi içimdekini

Bir harfin sürgüne düşmüşüyüm ben

Dokunsan dağılırım sanma hemen

Kırılmak başka şey, eksilmek başka

Bir ömrü tüketmiş sessizlik başka

Sustuğum yerlerden tanırsın beni

Konuşmak başka şey, susmak başka
Dokunsan dağılırım sanma hemen

Kırılmak başka şey, eksilmek başka

Bir ismin göğsümde açtığı yeri

Ne zaman kapatsam büyüdü biraz

Ne akıl yetişti ne de başka söz

Bazı yaralar var kapanmaz gülüm

Kabuk bağlayınca derinleşirler
Bir ismin göğsümde açtığı yeri

Ne zaman kapatsam büyüdü biraz

Bir kandil gibiydim rüzgâra karşı

Ne kadar saklansam titredim yine

Bir gamın gölgesi düştü üstüme

Yüzümde taşındı yıllarca kışı

Ben kendimden çok kaybettim yine

Bir kandil gibiydim rüzgâra karşı

Ne kadar saklansam titredim yine

Ne vakit gönlüme dönsem yoruldum

Bir kapı aradım çıkmak için ben

Bir ses bekledim de duymadım neden

Kendime vardıkça senden vuruldum

Yolumun sonuydu başlangıç denen

Ne vakit gönlüme dönsem yoruldum

Bir kapı aradım çıkmak için ben

Bir göçün ardından kalan iz gibi

Issız bir han gibi kaldım içimde

Ne varsa dağıldı sessiz biçimde

Bir ateş uyandı küllenmiş gibi

Yıllar nöbet tuttu aynı biçimde

Bir göçün ardından kalan iz gibi

Issız bir han gibi kaldım içimde

Bir ömür kendimi aradım durdum

Her cevap içinde bir başka soru

Bir sır gibi taşıdım bu gururu

Ne kadar uzaklaşsam sana vardım

Kalbimmiş meğer yol dediğim doğru

Bir ömür kendimi aradım durdum

Her cevap içinde bir başka soru

Ne kaldı elimde dersen bir avuç

Kırılmış hayaller, susmuş iklimler

Bir de adın geçtiğinde titreyen eller

İnsan kaybolmuyor sevmekten gülüm

Bazı aşklar olur; insanı derinler

Ne kaldı elimde dersen bir avuç

Kırılmış hayaller, susmuş iklimler

Şimdi dönüp baksam geçtiğim yola

Ne sitem bırakırım ne de bir serzeniş

Her yaranın içinde saklı bir derviş

Öğrettin; en uzun yol insanın kendine

Ve en büyük yalnızlık, anlaşılmayış

Şimdi dönüp baksam geçtiğim yola

Ne sitem bırakırım ne de bir serzeniş