Kin’im Şiiri - Yusuf Emir Kıranşal

Zamanı şifalı bir merhem sananlar yanılır, bayım,
İçimde infilak eden bu sessizlik, yarım kalmış bir kentin enkazıdır.
Sırtımda taşıdığım hançer değil artık, mimarisi bozulan bir gençliktir;
Hani o üstüne titrediğin, bir gül yaprağı gibi sakındığın o mukaddes rüya,
Şimdi izbe bir odanın tavanında, duman salkımlarıyla boğulmaktadır.
Biz o sarsılmaz itimadı bir mücevher gibi taşırken göğsümüzde,
Meğer çoktan biçilmiş kıymetimiz, çoktan satılmışız o hileli pazarda.

Şimdi hangi sözcük tamir edebilir bu muazzam inkisarı, bayım?
Hangi nehir temizler o mukaddes bildiğimiz eşiğe bulaşan bu lekeyi?
Bir zamanlar dizlerimde bir kız çocuğu masumiyetiyle sakındığım o çehre,
Şimdi bir başka gecenin, bir başka kolların arsız girdabında teslim ediyor kendini.
Biz burada o saf hatıranın gölgesine sığınak ararken bu zifiri fırtınada,
O, mukavemeti kırılmış bir gemi gibi, yalan bir rüzgârın koynunda soyunuyor geçmişinden.
İşte bu yarım kalmışlık, bu ebedî haksızlık katılaştırıyor göğsümdeki cevheri;
İnanç, kendi tapınağında kendi celladına kurban ediliyor ansızın.