Bayan Nihayet Şiiri - Yusuf Emir Kıranşal

Biliyorum,
bana giden yollar kapanmıyor aslında,
ben her defasında yanlış kapıyı açıyorum.

Senin adın bende bir yara gibi değil artık,
bir alışkanlık gibi duruyor,
ne geçiyor ne kanıyor.

İnsanlar var aramızda,
ama insanlar dediğin şey hep fazla konuşuyor,
bizse susmayı bile beceremiyoruz aynı anda.

Uyandım.
Yine sen yoktun.
Ama senin yokluğun bile
bir tür kalabalık gibi içimde oturuyor.

Bayan Nihayet,
seninle başlayan hiçbir şey bitmedi bende,
sadece şekil değiştirdi.

Ben biraz dağıldım bu arada,
kimseye anlatmadım,
çünkü anlatınca küçülüyor bazı şeyler.

Köpek gibi koştuğum doğru,
ama herkes zaten bir şeye yetişmeye çalışıyor,
kimse dürüst değil bu konuda.

Gurur dedikleri şey,
bazen sadece geç kalmış bir inat.

Seni düşündüğüm saatleri toplasam,
bir ömür değil,
bir hata çıkar belki.

Sen başka birini seviyordun,
ben bunu bile sonradan öğrendim,
insan bazı gerçekleri
hep geç öğreniyor zaten.

Şimdi geri dönsem,
aynı yerden yine düşerim,
biliyorum.

O yüzden uzak duruyorum senden,
ama bu da bir temas sayılır mı,
onu bilmiyorum.

Bir şehir büyüyor içimde,
adı yok,
senin sesinle dolu sadece.

Ve ben,
kendimi en çok susturduğum yerde
en çok seni konuşuyorum.

Bir gece yazıyorum bunu,
sana değil aslında,
kendime geç kalmış bir açıklama gibi.

Okuma.
çünkü okursan,
ben tekrar başlarım.